کد خبر : 36503
تاریخ انتشار : شنبه ۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۸ - ۶:۵۷
134 بازدید بازدید

برگردان: مهدی بهلولی؛

آزادی بیان آموزگاران (بخش پایانی)

آزادی بیان آموزگاران (بخش پایانی)

همانگونه که در مقدمه بخش نخست گفته شد متن زیر گفت و گویی است درباره آزادی بیان آموزگاران که در تارنمای “اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا” [ACLU] منتشر شده است. امیدوارم بتواند در آشنایی بیشتر ما آموزگاران با موضوع مهم آزادی بیان یک آموزگار و در نهایت حرفه ای گرایی بیشتر آموزگاران کمک کند. برای

همانگونه که در مقدمه بخش نخست گفته شد متن زیر گفت و گویی است درباره آزادی بیان آموزگاران که در تارنمای “اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا” [ACLU] منتشر شده است. امیدوارم بتواند در آشنایی بیشتر ما آموزگاران با موضوع مهم آزادی بیان یک آموزگار و در نهایت حرفه ای گرایی بیشتر آموزگاران کمک کند. برای خواندن بخش نخست به آدرس زیر در تارنمای “معلم ایرانی” بروید :

آزادی بیان آموزگاران (بخش نخست)

من چگونه بدانم که از چه گفتاری در کلاس درسم پشتیبانی می شود؟

منطقه های آموزشی از اختیار کنترل درون مایه دوره درسی و شیوه های آموزشی برخوردارند. به طور کلی چنین فرض می شود که شما هنگامی که در کلاس درس تان هستید برای آن منطقه آموزشی سخن می گویید. بنابراین، گفتار شما در کلاس درس، پشتیبانی زیاد متمم نخست قانون اساسی را با خود ندارد. با این رو، این مساله می تواند یک منطقه خاکستری باشد. برخی دادگاه ها حکم داده اند که مدرسه ها نمی توانند با آموزگاران برای به اشتراک گذاشتن سخن یا مفهوم هایی که بحث انگیز هستند تا زمانی که مدرسه منافع قانونی در محدودسازی آن سخن ندارد و آن سخن با برنامه درسی در پیوند است برخورد انضباطی کنند. روی هم رفته، شما باید برای این که در کلاس درس،هوادار یک مذهب یا نگاه سیاسی خاص جلوه نکنید احتیاط به خرج دهید. نیایش ها و زمان های سکوت نیز نگرانی های قانونی را افزایش می دهند و می توانند بر پایه اصول قانونی بازدارندگی حکومت از پشتیبانی مذهب در مدرسه ها ممنوع شوند.

درباره آنچه در کلاس درس به نمود گذاشته می شوند چه؟

“گفتار” دکوراسیون، پوسترها یا به نمایش گذاشته شده ها[displays] ی کلاس درس را هم دربرمی گیرد. از آنجایی که مدرسه ها اختیار کنترل آنچه در کلاس درس رخ می دهد را دارند دادگاه ها به منطقه های آموزشی اجازه داده اند آموزگاران را وادار به حذف بنرها و به نمایش گذاشته هایی کنند که پیامی مذهبی را می رسانند. احتمال دارد که مدرسه بتواند شما را وادار کند تا علامت های سیاسی را از کلاس درس تان حذف کنید.

آیا من می توانم در کلاس درس لباس هایی بپوشم که باورهای سیاسی یا مذهبی را منتقل می کنند؟

دیوان عالی حکم داده است که دانش آموزان در مدرسه می توانند به عنوان بیان نگاه سیاسی شان بازوبندهایی به بازو ببندند و این حق آزادی بیان شان تنها زمانی محدود می شود که سبب “آشوب واقعی و مهم” خواهد شد. حق آموزگاران به بیان دیدگاه های شان در مدرسه درباره موضوع های عمومی، تا این اندازه روشن نیست. دادگاه های ایالت واشنگتن هنوز این مساله را بررسی نکرده اند و دادگاه های ایالت های دیگر نیز به نتیجه های متفاوت رسیده اند. به نظر می رسد که روند اینگونه باشد که اگر موارد، آشوب انگیز[disruptive] نباشند به عنوان آزادی بیان حمایت می شوند. برای نمونه شما احتمالا می توانید گردنبدی با نشانه مذهبی روی آن به گردن بیندازید. با این رو، دادگاهی حکم داده است که مدرسه می تواند آموزگاران را از پوشیدن لباس هایی با دکمه های حمایت کننده از یک نامزد سیاسی انتخابات در جریان،منع کند از آنجایی که این کار می تواند “آشوب انگیز” ارزیابی شود. دادگاه ها همچنین،برخورد انضباطی با آموزگارانی که تی شرت هایی با پیام ها یا شعارهای سیاسی می پوشند را تایید می کنند. در اینجا نیز همان قانون دکوراسیون و به نمایش گذاشته شده های کلاس درس اعمال می شود : بهتر است از هر نمودی که شما را هوادار نگاه مذهبی یا سیاسی خاصی نشان دهد، خوددداری کنید.

آیا سخنان من با همکارانم در زنگ تفریح یا گفت و گوهای پیش بینی ناشده، مورد حمایت قرار می گیرند؟

به طور کلی آری. اما اگر مدرسه بتواند نشان دهد که گفتار شما به عملکرد محیط کار آسیب خواهد رساند یا آشوب انگیز است، متمم نخست قانون اساسی ممکن است از شما پشتیبانی نکند.

من چگونه می توانم بدانم چه گفتاری در بیرون مدرسه مورد حمایت قرار می گیرد؟

به طور کلی، گفتار شما در بیرون مدرسه، پیوندی با وظیفه های رسمی شما ندارد و درباره آن چیزی است که به نزد مردم اهمیت دارد؛ متمم نخست از این گفتار پشتیبانی می کند. با این رو، اگر کارگزاران مدرسه بتوانند نشان دهند که گفتار شما می تواند اثر بدی روی عملکردهای مدرسه یا کارآیی شما به عنوان یک آموزگار بگذارد متمم نخست شاید از شما پشتیبانی نکند. متمم نخست از گفتاری پشتیبانی نمی کند که با تعریف قانونی سخن زشت و زننده [مستهجن] یا افترا آمیز مطابقت کند یا این که مصداق “کلمات جنگ افروز”[fighting words] یا تهدیدهای واقعی” (گفته یا رفتاری که بتواند به طور منطقی به عنوان برنامه ریزی جدی برای آسیب رساندن فیزیکی به کسی تفسیر شود) دانسته شود.

آیا مدرسه می تواند با من برای سخن گفتن در رسانه های اجتماعی برخورد انضباطی کند؟

آری. دایره شمول قانون تا دربرگرفتن این موضوع ادامه دارد. به طور کلی اگر شما از ابزار و رسانه های اجتماعی در موقعیت خصوصی و شخصی تان استفاده کنید تا دیدگاه های تان را درباره یک موضوع مورد علاقه مردم بیان کنید ممکن است که مورد حمایت باشید. اما اگر شما از ابزار و رسانه های اجتماعی برای نظر دادن درباره دانش آموزان، مدرسه یا موضوع های در پیوند با کار دیگران بهره بگیرید، یا از این ابزار برای ورود به چیزی که ممکن است به عنوان رفتاری آسیب زن به عملکردتان به عنوان یک آموزگار ارزیابی شود استفاده کنید متمم نخست قانون اساسی ممکن است از شما پشتیبانی نکند.

برای نمونه :

• یک دادگاه، از تنزل رتبه یک آموزگار که در تارنگارش نظراتی تحقیرکننده درباره مدیر یک مدرسه نوشته بود پشتیبانی کرد.

• یک دادگاه از اخراج یک آموزگار که به کمک مای اسپیس[MySpace] با دانش آموزانش به گونه ای ناشایست، “طوری که گویی یکی از هم سن و سالان شان است” ارتباط برقرار کرده بود، پشتیبانی کرد.

• یک دادگاه از اخراج یک آموزگار که آگهی های جنسی بی پرده کریگزلیست[وبگاهی برای طبقه بندی تبلیغات] را گذاشته بود پشتیبانی کرد [“رفتار نااخلاقی” او را ناشایست برای آموزش دادن کرد].

آیا مدرسه می تواند درخواست دسترسی به حساب شخصی من در رسانه های اجتماعی را داشته باشد؟

در برخی شرایط ، آری. آموزگاران در ایالت واشنگتن، از برخی پشتیبانی های خصوصی در پیوند با کنش های برخط شخصی شان برخوردارند. در سال ۲۰۱۳ قانونی تصویب شد که کارفرمایان را از گرفتن رمزهای ورود ممنوع می کرد. با این رو، یک کارفرما چه بسا اعلام نیاز به دسترسی به یک حساب شخصی، در جریان یک بررسی از رفتار ناشایست کاری کند. شما همچنین باید بدانید که کارگزاران مدرسه ممکن است قادر باشند به درون مایه ای دسترسی پیدا کنند که شما در شبکه های اجتماعی بدون داشتن دسترسی مستقیم به پروفایل شخصی تان گذاشته اید. حتی زمانی که شما یک صفحه “خصوصی” در شبکه ای اجتماعی دارید همواره این امکان هست که دیگران ممکن است اظهارات شما را با شخص های ثالث، از آن میان مدرسه، به اشتراک بگذارند یا برای آنها بفرستند. بزرگ ترین مشکل محیط ها در رسانه ها و ابزارهای اجتماعی،نظرهای تحقیرآمیز(همچون نمونه ای که یک آموزگار از دانش آموزان با عنوان “تبکاران آینده” یاد کند) درباره دانش آموزان، مدیران، یا همکاران است، یا هر چیزی که بتواند آنچنان دیده شود که حرفه ای گرایی [professionalism] شما به عنوان یک آموزگار را به خطر می اندازد. متمم نخست،چه بسا از این گونه گفتار، پشتیبانی نکند.

آیا حقوق آزادی بیان من به عنوان یک آموزگار پیش دبستانی تا پایه ۱۲م، متفاوت است با یک استاد دانشگاه در یک دانشگاه دولتی؟

آری، متفاوت است. در یک پرونده، دادگاه به طور خاص حکم داد که آموزه ها[تعالیم] و نوشته های یک استاد دانشگاه دولتی،نسبت به آموزه ها و نوشته های یک آموزگار پیش دبستانی تا پایه ۱۲م، از پشتیبانی سخت تر متمم نخست برخوردار است؛ چون دادگاه ها، دانش آموزان پیش دبستانی تا پایه ۱۲م مدرسه های دولتی را به عنوان “شنونده شیفته” [captive audience] درنظر می گیرند.

درباره گفتار در موضوع های اتحادیه ای چه؟

شورای ملی روابط کار، در طول دو سال گذشته، برخی راهنما و دیدگاه ها در پشتیبانی از اظهارنظر کردن های کاری در رسانه ها و ابزارهای اجتماعی، هنگامی که گفتار می تواند به عنوان “کنش هماهنگ” [concerted activity] انگاشته شود – به سخن دیگر، سازماندهی اتحادیه ای- منتشر کرده است. این مساله، موضوع قانونی پیچیده ای است و شما باید درباره این پرسش، با کارشناسان موضوع های اتحادیه ای رایزنی کنید.

https://www.aclu-wa.org/sites/default/files/media-legacy/attachments/Free%20Speech%20Rights%20of%20Teachers.pdf

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین خبرها

یادداشت

تبلیغات استخدام معلم تابناك وب تبلیغات تبلیغات تابناك وب