کد خبر : 33602
تاریخ انتشار : جمعه ۹ آذر ۱۳۹۷ - ۱۰:۳۳
143 بازدید بازدید

برگردان : مهدی بهلولی ؛

مدرسه ها تلفن های هوشمند را ممنوع می کنند – استدلالی در این که چرا نباید چنین کنند

مدرسه ها تلفن های هوشمند را ممنوع می کنند – استدلالی در این که چرا نباید چنین کنند

  مدرسه ها تلفن های هوشمند را ممنوع می کنند – استدلالی در این که چرا نباید چنین کنند   پاسی سالبرگ، واشنگتن پست، ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۸ برگردان : مهدی بهلولی اختصاصی تارنمای معلم ایرانی   “زمانش رسیده که تلفن های همراه را در کلاس های درس ممنوع کنیم.” شکیبایی کنید این هم هست “ممنوعیت

 

مدرسه ها تلفن های هوشمند را ممنوع می کنند – استدلالی در این که چرا نباید چنین کنند

 

پاسی سالبرگ، واشنگتن پست، ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۸

برگردان : مهدی بهلولی

اختصاصی تارنمای معلم ایرانی

 

“زمانش رسیده که تلفن های همراه را در کلاس های درس ممنوع کنیم.” شکیبایی کنید این هم هست “ممنوعیت بی کم و کاست تلفن های هوشمند در کلاس، کاری هوشمندانه نخواهد بود”. اینها تیترهای دو تا از یادداشت های سردبیری منتشر شده در روزنامه های کانادا در همین ماه سپتامبر هستند. این بحث البته پیش از این به مقیاسی جهانی رسیده است : از ۲۰۱۲ تاکنون، بیشتر نوجوانان در کشورهای ثروتمند، به تلفن های هوشمند، دسترسی داشته اند.

 

یک مدرسه شهرستان کری در ایرلند،استفاده بچه ها از تلفن های هوشمند و رسانه های اجتماعی را محدود کرده است؛ نه تنها در مدرسه بلکه در ساعت های بیرون از مدرسه، با پشتیبانی تمام قد پدر- مادران. مجلس اسکاتلند، محدودیت هایی بر بهره گیری از تلفن هوشمند دانش آموزی در مدرسه ها، در نظر گرفته است. در ژوییه ۲۰۱۸، دولت فرانسه استفاده دانش آموزان زیر ۱۵ سال از تلفن های هوشمند در طول ساعت های مدرسه را قدغن کرد. اداره آموزش و پرورش ایالت ولز جنوبی نو در استرالیا،هم اکنون مشغول یک بازنگری بر استفاده نا آموزشی از خدمات تلفن همراه در مدرسه هاست تا ببیند که آیا باید به دنبال فرانسه برود یا نه.

 

اما چرا این پرسش ها،هم اکنون دارند پرسیده می شوند؟ یک دلیل آن این است : تلفن های هوشمند همه جا هستند. برابر گزارش “مرکز پژوهشی پیو” [Pew]، ۹۵ درصد نوجوانان در آمریکا، به تلفن های هوشمند دسترسی دارند و نیمی از آنان می گویند که،به ویژه همیشه و از آن میان در شب ها، برخط [آنلاین] هستند. “مرکز رسانه ها و سلامت کودک” در مدرسه عالی پزشکی هاروارد، برآورد می کند که نوجوانان،هر روز بیش از ۹ ساعت را با خدمات تلفن های همراه شان، می گذرانند. نیمی از نوجوانان آمریکایی می گویند که به تلفن های همراه شان “معتاد” شده اند.

 دلیل دوم به این برمی گردد که بسیاری از آموزگاران و پدر- مادران، بر این باورند که تلفن های هوشمند، مزاحم بچه ها هستند و بر یادگیری شان در مدرسه، اثر منفی می گذارند. برای نمونه در استان آلبرتا کانادا، از هر ۴ آموزگار، ۳ تا بر این باورند که در ۵ سال گذشته، توانایی دانش آموزان در تمرکز بر وظیفه های آموزشی کاهش یافته است. پسرفت فنلاند در ارزشیابی های دانش آموزی جهانی، در همان زمانی رخ داده که “زمان صفحه” [screen time  ، زمان صرف شده با صفحه ابزارهای رسانه ای] نوجوانان، افزایش یافته است. به تازگی روندهایی همانند از دستاوردهای  ِ درجازده یا کاهش یافته دانش آموزی در بسیاری از کشورهای توسعه یافته گزارش شده است.

 

دلیل سوم، سلامت ذهنی به سرعت کاهش یابنده کودکان است که بسیاری از پدر- مادران و آموزگاران را از آنچه در زندگی های شان می گذرد به شگفت آورده است. اگر شما [هنوز هم] اندکی شک دارید که این دل نگرانی ها نباید راستین باشند به یافته های هشداردهنده زیر توجه کنید :

 

جین تی ونج، استاد دانشگاه دولتی سن دیه گو،دریافت که شمار نوجوانان آمریکایی که احساس دلمردگی یا پوچی می کنند در میان سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵ به میزان ۳۳ درصد جهش کرده است. در طول همین دوره، ۵۰ درصد افزایش در نشانه های بیماری افسردگی در میان نوجوان نیز وجود داشته است؛

 

مایکل کار- گریج روانشناس استرالیایی، می گوید که در استرالیا، از هر ۷ بچه دبستانی و هر ۴ بچه دوره راهنمایی، یک تن از مشکلات سلامت ذهنی رنج می برد؛

 

“موسسه ملی سلامت و رفاه” در فنلاند، برآورد می کند که در سال ۲۰۱۷، ۲۰ تا ۲۵ درصد از جوانان، از دشواری های سلامت ذهنی در رنجند، در حال رسیدن به یک رکورد بی سابقه ؛

 

“پژوهش انجمن آموزگاران آلبرتا”  نشان می دهد که ۸۵ تا ۹۰ درصد از آموزگاران، چنین می اندیشند که شمار کودکان با مشکلات عاطفی، اجتماعی و رفتاری، در مدرسه های شان و در طول ۵ سال گذشته، افزایش یافته است؛

شواهد از سراسر جهان نشان می دهند که کودکان به اندازه کافی نمی خوابند، به اندازه کافی خوراک سالم نمی خورند، و به اندازه کافی کنش بدنی بیرون خانه روزانه ندارند.

 

پس اگر تلفن های هوشمند، دست کم تااندازه ای، پشت این افزایش های هشداردهنده هستند که سلامت کودکان را به خطر می اندازند و در یادگیری شان مزاحمت پدید می آورند، آیا باید، سراسر،در مدرسه ها ممنوع شوند؟

 

نه بدین اندازه سفت و سخت که برخی می گویند. گرچه بسیاری پژوهشگران بر این باورند که استفاده روزافزون و سریع کودکان از تلفن های هوشمند، ممکن است به سلامت ذهنی  ِ در حال کاهش و ناتوانایی در یادگیری خوب در مدرسه کمک کند، اما دشوار است ثابت کنیم “زمان صفحه” به تنهایی علت اصلی است. ممنوعیت های همه جانبه، به ندرت کارآمدترین روش در حل دشواره های رفتاری انسانی هستند. بچه ها، در جهانی زاده شده اند که فنآوری و ابزارهای دیجیتالی،از پیش، بخشی عادی از زندگی بوده اند. از چشم اندازی آموزشی، قدغن کردن تلفن های هوشمند در مدرسه می تواند راه حلی آسان اما نه لزوما هوشمندانه باشد.

 

به جای آن ما باید به کودکان یاد بدهیم که درست زندگی کنند؛ زندگی های مسئولانه و سالم، با و بدون تلفن های هوشمندشان و دیگر خدمات موبایلی. آموزش می تواند در یاد دادن خویشتن داری [self- control] به کودکان و شیوه بهتر زیستن زندگی ها، ابزاری نیرومند باشد. اما مدرسه ها به تنهایی از عهده این کار برنمی آیند، همانگونه که اندرزی آفریقایی می گوید : “پرورش یک کودک، نیازمند یک روستاست”.

 در اینجا شیوه آغاز و برخورد با مساله را می آوریم :

  1. خواب بیشتر

بیشتر بچه ها، نسبت به گذشته، از خواب روزانه ناکافی در رنجند. برابر نظر بیشتر پزشکان کودک، بچه های در سن مدرسه (۶ تا ۱۳ سال) روزانه نیاز به ۹ تا ۱۱ ساعت خواب دارند و نوجوانان نیز باید ۸ تا ۱۰ ساعت در هر شب بخوابند تا بهترین عملکرد را داشته باشند. اما بیشتر نوجوانان، این خواب درست و حسابی را ندارند. یک پژوهش آمریکایی تازه دریافته است که در ۲۰۱۵ یک چهارم نوجوانان آمریکایی کمتر از ۷ ساعت در شب می خوابند. “بنیاد ملی خواب” می گوید که تنها ۱۵ درصد نوجوانان، دست کم ۸ و نیم ساعت در شب در طول هفته آموزشی می خوابند. در میان نوجوانان “خوابیدن با تلفن های هوشمندشان” و وارسی آنچه در طول شب رخ داده پیش از گفتن “صبح بخیر” به پدر- مادران شان، امری فراگیر است.

 

راه حل : اهمیت خواب را به کودکان بفهمانید. با پدر- مادران کار کنید تا تن به قانون هایی دهند که بساط خدمات موبایلی را از ۲ ساعت پیش از زمان خواب برمی چینند و آنها را از اتاق های خواب، دور می سازند. برای کودکان یک ساعت خواب اضافه به عنوان تکلیف تعیین کنید. از خواب کودکان خود،گزارش بنویسید و اثرهای آن را روی سلامت آنان زیر نظر بگیرید.

 

  1. بازی بیشتر بیرون خانه

کودکان کمتر از گذشته بازی می کنند. “آکادمی پزشکی کودکان آمریکا” به این نتیجه رسیده است که از آنجا که پدر- مادران، زمان کمتری را با کودکان شان در بیرون خانه می گذرانند کودکان بیشتر با فنآوری درگیر می شوند. مدرسه ها نیز انتظار دارند که دانش آموزان، کار ِ بیشتر و سریع تری انجام دهند پس فرصت های کودکان برای بازی، کاهش یافته است. در بسیاری از مدرسه ها، کودکان دیگر بازی نمی کنند. در ۲۰۱۶ تنها ۱۳ ایالت آمریکا، قانونی داشتند که زنگ تفریح را برای همه کودکان در طول روزهای آموزشی، الزامی می کرد. پژوهش ویلیام دویل و من، که در نوشتن “به کودکان اجازه بازی دهید” به کار گرفته شد ما را به این نتیجه رساند که بازی، کنش انسانی رو به مرگ در بسیاری از نظام های آموزشی سراسر جهان است.

 

راه حل : ۱۵ دقیقه زنگ تفریح در هر ساعت را به حقی بنیادی برای همه کودکان در مدرسه تبدیل کنید. از حیاط مدرسه و طبیعت برای زنگ تفریح، بازی و کنش بدنی،هر چند بار که ممکن است،استفاده کنید. قدرت بازی آزاد بیرون خانه را به پدر- مادران بفهمانید و آنان را تشویق کنید تا زمان بیشتری با کودکان شان در بیرون خانه بگذرانند. تکلیفی تعیین کنید که بازی کردن با یکدیگر یا با پدر- مادران را دربربگیرد. از این که بازی و کنش بدنی بیشتر چگونه بر یادگیری و سلامت بچه ها اثر می گذارد گزارش تهیه کنید.

  1. زمان کمتری را صرف رسانه های دیجیتالی کنید

کودکان روزانه، نسبت به گذشته، زمان بسیار بیشتری را صرف خدمات دیجیتالی می کنند. بسیاری از آنان،کمتر از زمانی می خوابند که صرف تماشای صفحه های دیجیتالی می کنند. کودکان، اغلب، این عادت ها را از پدر- مادران شان می آموزند. پژوهشی تازه در انگلستان دریافت که در حدود ۵۱ درصد از نوزادان ۶ تا ۱۱ ماهه، روزانه از صفحه های لمسی استفاده می کنند. برابر با پژوهش ۲۰۱۵  بنیاد “رسانه های شناخت همگانی” ،میانگین روزانه ای که نوجوانان آمریکا در سال ۲۰۱۵ صرف رسانه ها کرده اند- به استثنای زمان مدرسه یا انجام تکلیف هایشان – نزدیک به ۹ ساعت بوده است.

 

راه حل : به کودکان بهره گیری مسئولانه و درست از فنآوری را بیاموزانید. با کودکان درباره فنآوری گفت و گو کنید و به آنان کمک کنید تا شیوه های بهتر محدود کردن تلفن های هوشمند در مدرسه و در خانه را پیدا کنند. به عنوان یک پدر یا مادر یا آموزگار، سرمشق پرهیز از رسانه های معمول باشید و تلفن های هوشمند را از خود دور سازید هنگامی که به آنها نیازی ندارید. فنآوری را به یک ابزار تبدیل کنید نه یک مایه لذت برای کودکان در مدرسه و در خانه.

 

  1. کتاب های بیشتری بخوانید

کودکان، نسبت به گذشته، کمتر می خوانند و البته بزرگسالان هم همچنین. هم اکنون نیمی از کودکان در آمریکا، به خواندن کتاب برای لذت بردن، عشق می ورزند یا آن را دوست دارند؛ در سنجش با ۶۰ درصد در سال ۲۰۱۰٫ پژوهش جهانی سواد خواندن(آزمون پرلز) در سال ۲۰۱۶، از کاهش خواندن برای لذت بردن در میان کودکان فنلاندی خبر داد : تنها ۳۵ درصد از کودکان پایه های چهارم، برای لذت بردن کتاب می خوانند. پسران در فنلاند، خیلی کمتر می خوانند آنچنان که یک هشتم آنان، در عمل، بی سوادند.

 

راه حل :  خواندن را یک عادت بسازید. به پدر- مادران سفارش کنید کتاب بخرند و با بچه هایشان بخوانند. به طور مرتب بخوانید و درباره آنچه در مدرسه و در خانه می خوانید گفت و گو کنید. بگذارید بچه ها آنچه می خواهند بخوانند را بخوانند. از کتابخانه ها و کتاب فروشی ها دیدن کنید و به دیدار نویسندگان کتاب بروید. کتاب های واقعی [کاغذی] (یا کتاب های شنیداری) را بیشتر از کتاب های دیجیتالی بخوانید.

 

  1. به کسانی که دوست دارید نامه بنویسید

کودکان نسبت به گذشته، کمتر و نادرست تر می نویسند. “ارزشیابی ملی پیشرفت آموزشی”(NAEP) نشان می دهد که سه چهارم از دانش آموزان پایه های دوازدهم و هشتم از مهارت در نوشتن، بی بهره اند. در یک ارتباط و نوشتن الکترونیکی،از زبان عامیانه گپ های کوتاه سایبری بهره گرفته می شود که واژه های کوتاه شده و نشانه ها را برای انتقال نظرها استفاده می کند. از هر آموزگار دبیرستان یا استاد دانشگاه می توانید از شواهد بیشتر برای وضعیت مهارت های نوشتن نوجوانان بپرسید.

 راه حل : نوشتن را یک عادت در مدرسه بسازید. دانش آموزان را در نوشتن خوب راهنمایی کنید و به آنان بازخوردهای هنجارمند بدهید. در کنار ابزارهای الکترونیکی از مداد و کاغذ بهره بگیرید. هفته ای یک بار، به مادر بزرگ تان یا هر کسی که به او عشق می ورزید، به طور دستی نامه بنویسید.

 

کلید کامیابی در زندگی، خویشتن داری است. مطالعات پژوهشی طولی،همچون پژوهش دانه دین[Dunedin Study] در نیوزیلند، نشان داده است که خویشتن داری ِ آموخته شده در کودکی،بهترین پیشگوی کامیابی در بزرگسالی است. هدف اصلی پنج گام بالا،یاری بخشیدن به کودکان است تا رفتارهای خودشان را هنجارمند سازند و به آنچه انجام می دهند دقت کنند. خواندن پراندیشه [ژرف thoughtful] و نوشتن ِ زایا[productive]، نیاز به توانایی تمرکز،دقت ورزی و توجه کردن به این کارها به اندازه کافی و در درازمدت دارد.

 

خواب روزانه کافی و بازی ِ بیرون خانه بیشتر، به بچه ها کمک می کنند تا کارها را بهتر انجام دهند. پس اینها  می توانند کلیدهایی برای بهبود یادگیری و سلامت دانش آموزان در مدرسه باشند؛ بیش از سیاست های آموزشی آشفته و ابداعاتی که دستورهای مشترک مدرسه ها در سراسر جهان شده اند.

 

https://pasisahlberg.com/schools-are-banning-smartphones-heres-an-argument-for-why-they-shouldnt/

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین خبرها

یادداشت

تبلیغات استخدام معلم تابناك وب تبلیغات تبلیغات تابناك وب