کد خبر : 32274
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۰ مهر ۱۳۹۷ - ۱۱:۴۶
166 بازدید بازدید

«نه فارسی بلدم، نه زبان معلمم را!»؛ چالشی برای نوآموزان مناطق مرزی

«نه فارسی بلدم، نه زبان معلمم را!»؛ چالشی برای نوآموزان مناطق مرزی
مساله «دوزبانگی» به عنوان چالشی آموزشی در مناطقی حادتر است که معلم غیربومی است و زبان دانش‌آموز را نمی‌داند. در این صورت عملاً ارتباط اولیه بین معلم و دانش‌آموز شکل نمی‌گیرد چه رسد به امکان آموزش ریاضی، علوم و فارسی.؛

به گزارش گروه تحلیل، تفسیر و پژوهش های خبری، چهل سال از شکل گیری شالوده ای سیاسی مبتنی بر عدالت و چند هفته‌ای از آغاز سال تحصیلی می‌گذرد. اما امسال نیز مانند سال‌های گذشته تعداد قابل توجهی از کودکان از رفتن به مدرسه باز مانده‌اند. علی رغم اینکه اصل ۳۰ قانون اساسی دولت را به تامین وسایل لازم برای آموزش رایگان همه ملت تا پایان دوره متوسطه موظف کرده‌است و این مهم بارها در برنامه‌های توسعه مورد تاکید قرار گرفته، اما این هدف به صورت کامل محقق نشده است. طبق چشم اندازی که نقشه جامع علمی کشور برای سال ۱۴۰۴ ترسیم کرده است، وضعیت مطلوب پوشش تحصیلی در کشور برای دوره ابتدایی و راهنمایی ۱۰۰ درصد و برای دوره متوسطه ۹۵ درصد است.
متاسفانه آمار و ارقام نشان می‌دهد با وضع مطلوب فاصله بسیاری داریم. طبق آمار رسمی برگرفته از سرشماری سال ۱۳۹۵، جامعه کودکان بازمانده از تحصیل بیش از یک میلیون و هفتصد هزار نفر را شامل می شود که در نوع خود آمار بالایی به حساب می‌آید. البته آمار غیررسمی با در نظر گرفتن کودکان بدون شناسنامه این تعداد را تا سه میلیون تخمین می‌زند که بسیار تکان دهنده است.
در میان استان‌های کشور، استان سیستان و بلوچستان، کرمان و یزد سه رتبه اول بازماندگی از تحصیل را به خود اختصاص داده‌اند. نرخ بازماندگی در استان سیستان و بلوچستان ۷٫۶۱ % است که بیش از سه برابر میانگین کشوری (۲٫۶۱%) می‌باشد.
به گفته کارشناسان، بازماندگی از تحصیل در ایران موضوع پیچیده‌ و چندعلتی است و سیاست‌گذاری چندگانه (حمایتی، آموزشی، رفاهی و شهری) را می‌طلبد. عوامل متعدد اقتصادی و فرهنگی بر بازماندگی از تحصیل موثر است. فقر، بیکاری والدین و اعتیاد از جمله مهم‌ترین این عوامل است و بعد از آن می‌توان به عدم دسترسی به امکانات آموزشی در مناطق محروم کشور، کمبود نیروی انسانی و برخی از ضعف‌ها در نظام آموزشی اشاره کرد.
این‌ها مواردی است که در رسانه‌ها و در افکار عمومی بسیار مورد بحث قرار می‌گیرد و به عنوان عوامل موثر بر بازماندگی شناخته می‌شود. همچنین سیاست‌گذاران نیز با آن‌ها آشنا هستند. اما همان طور که مشخص است هر یک از آن‌ها با مسایل و مشکلات اصلی کشور گره خورده‌ و تغییر هر یک نیازمند اصلاحات ساختاری در حوزه اقتصاد و فرهنگ است. البته ریشه‌ای و کلان بودن مساله به معنای غیرقابل حل بودن آن نیست، بلکه حاکی از ضرورت برنامه‌ریزی پایدارتر و بلندمدت‌تر است.
اما بهتر است در کنار عوامل ریشه‌ای، به عوامل خردی که با صرف هزینه‌های اندک قابل حل هستند نیز توجه کرد. یکی از این عوامل دوزبانگی به ویژه در مناطق مرزی است. شهروندان بسیاری در ایران زندگی می‌کنند که به زبانی غیر از زبان فارسی سخن می‌گویند. برای بسیاری از آن‌ها سال‌های اول مدرسه همراه با خاطرات تلخی از احساس حقارت و ناتوانی است. آن‌ها شروع به خواندن و نوشتن زبانی می‌کنند که به آن تکلم نمی‌کنند.
هر چند این خاطرات تلخ فضای مدرسه را ناخوشایند می‌کند اما اغلب این دانش‌آموزان با کمک خانواده‌هایشان یا با نگاه کردن به تلویزیون به مرور زبان فارسی را یاد می‌گیرند. اما این مساله در مناطق مرزی به این آسانی حل نمی‌شود. بنابر اظهارت خانم «میم» معلم یکی از روستاهای سیستان و بلوچستان در این مناطق برخی از دانش‌آموزان حتی تا پایه ششم نمی‌توانند فارسی صحبت کنند.
این مساله در بین بسیاری از اقوام مرزی وجود دارد. بنابر اظهارات یکی از مسوولان آموزش و پرورش استان خوزستان، اعراب این استان نیز مشکل مشابهی دارند. البته مساله در مناطقی حادتر است که معلم غیر بومی است و زبان دانش‌آموز را نمی‌داند. در این صورت عملاً ارتباط اولیه بین معلم و دانش‌آموز شکل نمی‌گیرد چه برسد به امکان آموزش ریاضی، علوم و یا فارسی.
برای مثال در استان آذربایجان غربی در برخی از مناطق روستایی کردنشین، معلم‌ها ترک هستند یا در استان خوزستان در مناطق عرب‌نشین معلم‌ها لر هستند و عربی بلند نیستند. در جنوب سیستان و بلوچستان اهالی به زبان جگواری سخن می‌گویند اما به دلیل استفاده از معلم غیربومی، معلم‌ها توانایی براقراری ارتباط با دانش‌آموزان را ندارند. با توجه به اینکه اغلب این مناطق درگیر فقر و محرومیت نیز هستند، دانش‌آموزان تحت فشارهای دیگری نیز قرار دارند. در چنین شرایطی به آسانی مدرسه را ترک می‌کنند.
برای حل چنین معضلی نیازمند برنامه‌های طولانی مدت و پرهزینه نیستیم. تهیه تلویزیون برای خانواده‌ها، بهره‌گیری از معلم‌های بومی و یا مسلط به زبان بومی، ترویج دوره پیش‌دبستانی رایگان و در نهایت ارایه کتاب‌های کمک آموزشی برای تمام دانش‌آموزان دوزبانه از جمله راه‌حل‌های کوچکی هستند که می‌توانند گره از کار بگشایند.

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین خبرها

یادداشت

تبلیغات استخدام معلم تابناك وب تبلیغات تبلیغات تابناك وب