کد خبر : 31986
تاریخ انتشار : شنبه ۳۱ شهریور ۱۳۹۷ - ۶:۰۶
356 بازدید بازدید

سید جلال جلیلی نوش آبادی؛

آیا آغاز مهر، آغاز پارک خوابی کودک اوتیسم کاشانی خواهد بود؟

آیا آغاز مهر، آغاز پارک خوابی کودک اوتیسم کاشانی خواهد بود؟

علی هنرجو، نوجوان ۱۳ ساله ای است که به بیماری اوتیسم مبتلا است و به علت محدود بودن امکانات آموزشی این گروه از معلولان در کاشان ، سال گذشته را در مدرسه تراب تهران ثبت نام کرد و چون خانواده آنها نتوانستند پیش پرداخت اجاره خانه را تامین کنند، مادر علی حاضر می شود تا

علی هنرجو، نوجوان ۱۳ ساله ای است که به بیماری اوتیسم مبتلا است و به علت محدود بودن امکانات آموزشی این گروه از معلولان در کاشان ، سال گذشته را در مدرسه تراب تهران ثبت نام کرد و چون خانواده آنها نتوانستند پیش پرداخت اجاره خانه را تامین کنند، مادر علی حاضر می شود تا به عنوان سرایدار مجتمع خدمت کند اما زمانی که مدیر مجتمع متوجه می شود که فرزند آنها اوتیستیک است، با این پیشنهاد مخالفت می کند و خانواده علی از همه جا رانده، به خدا توکل کرده و شبهای سرد و سوزناک پاییز و زمستان گذشته را در بوستانهای تهران در یک چادر مسافرتی روزگار می گذراند تا اینکه مهر ۹۶ به خرداد ۹۷ رسیده و علی به کاشان بر می گردد.سرگذشت علی و خانواده اش در سوم شهریور در خبرگزاری ایسنا و مجله محلی آرمان کاشان منتشر شد اما هیچ دستی به یاری او بلند نشد. یعنی همان پیامی که مادر علی یک روز قبل از انتشار گزارش برایم نوشته بود.« این گزارش را کار نکن، چون امیدوار نیستم که مثمر ثمر باشد. هزار بار فرم درخواست و معرفی پر کردیم. حقیقت امر اینکه خسته شدیم. مثل اینکه بیشتر تحقیر می شویم . از سال گذشته برای یک وام ۲۰ میلیون ریالی درخواست دادیم اما هنوز به جواب نرسیده است. پارک خوابی هایمان در سال گذشته به اندازه ای برای علی سخت بوده که حتی برای یک گردش یک روزه به سختی حاضر به همراهی است.چه کسی می تواند این شرایط را درک کند؟ تا ابد برای علی، همه چیز تمام شده است و برای خود ما تلخ تر از زهر است. همه وعده می دهند ، نامه هایی می دهد که اصلا به نتیحه نمی رسد. حتی درخواست یک ملاقات با یک مقام مسوول هم به جوابی نمی رسد.»


سرگذشت علی، فقط سرگذشت یکی از یک صد کودک اوتیسم کاشان و صدها کودک اوتیسم ایران است که بدون امکانات مناسب آموزشی، روزگار سختی را به سر می کنند. شرایط کودکان اوتیسم چون مثل سایر معلولیتها، نشانه های فیزیکی نداردبرای مردم شناخته شده نیست و گاهی که بروز می کند، باعث ناراحتی بقیه می شود و کسی باور نمی کند کودکی با ظاهر فیزیکی سالم، رفتاری اینچنین را مرتکب شود.
کودکان اوتیسم اگر در شرایط مناسب آموزشی قرار بگیرند، امکان زندگی مستقل را دارند اما دسترسی به این مراکز به تعداد انگشت شمار است و معدود خانواده هایی هستند که مثل خانواده هنرجو از این مراکز خبر دارند و حاضر می شوند رنج اینگونه زیستن را تحمل کنند تا فرزنداشان به آینده ای روشن امیدوار شود.
این روزها ارکان بالادستی وزارت آموزش و پرورش بر سلامت روان و کسب مهارتهای زندگی دانش آموزان تاکید و تمرکز بسیار دارند. ایکاش فرصت کوتاهی پیدا کرده و معصومیت نگاه کودکان اوتیسم را ببینند و اگر نمی توانند در همه کشور مدارس خاص این گروه از فرزندان ایران را ایجاد کنند ولی شرایطی را فراهم کنند تا خانواده های کودکان اوتیسم، برای استفاده از مراکز آموزشی مجبور به پارک خوابی نشوند و لااقل فضایی برای اسکان داشته باشند.
سال تحصیلی جدید که شروع می شود، باز هم خانواده علی هنرجو باید شبهای سردشان را در پارکهای تهران بی پناه و سرگردان باشند. علی در سال گذشه، در مدرسه تراب تهران، خوشنویسی و پیانو را یاد گرفته است اما ادامه این مسیر نیازمند همت و توجه از جانب مسوولان است. آیا وزیر آموزش و پرورش و همه دستگاههای مسوول، این نگاه معصومانه علی و امثال او را خواهند دید؟ آیا نمایندگان مجلس شورای اسلامی، به اندازه مدارس به اصطلاح استعداد درخشان، به کودکان معلول و اوتیسم توجه و پیگیری خواهند کرد؟

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین خبرها

یادداشت

تبلیغات استخدام معلم تابناك وب تبلیغات تبلیغات تابناك وب