کد خبر : 28239
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱ خرداد ۱۳۹۷ - ۹:۱۹
232 بازدید بازدید

زهرا علی اکبری؛

اهدای عضو و معلمانی که الگو شدند

اهدای عضو و معلمانی که الگو شدند

  زمانی می‌توان از فرهنگ غنی و تمدن فاخر سخن به میان آورد که جامعه‌ای توانسته باشد در ابعادی همچون نوع دوستی، ارزش‌گذاری، ایثار، رعایت حقوق شهروندی، احترام متقابل، رفاه فکری، آسایش و امنیت روانی و جانی و… به نتایجی شایسته و در خور توجه دست پیدا کرده باشد. امروزه باتوجه به تغییراتی که پیشرفت‌های

 

زمانی می‌توان از فرهنگ غنی و تمدن فاخر سخن به میان آورد که جامعه‌ای توانسته باشد در ابعادی همچون نوع دوستی، ارزش‌گذاری، ایثار، رعایت حقوق شهروندی، احترام متقابل، رفاه فکری، آسایش و امنیت روانی و جانی و… به نتایجی شایسته و در خور توجه دست پیدا کرده باشد.
امروزه باتوجه به تغییراتی که پیشرفت‌های علمی بالاخص فناوری و ارتباطی در زندگی بشر ایجاد نموده، معیارهای دیداری و شنیداری که از فرهنگی‌هایِ به نام جوامع به گوش می‌رسد به شکل اکثریتی در گفت‌وگوی بین نسل‌ها، نوع دوستی و احترام متقابل خلاصه می‌شود. تغییر داشته‌های ذهنی و رفتاری نسل جدید به گونه‌ای بوده که برخی از داده‌های فرهنگی را نمی‌توان به زور به دست آورد و باید که بستر سازی شود و فضا برای اجرا و اقدام آنها به وجود بیاید . در این مسیر آموزش و هدایت نوجوانان وجوانان به سمت شایستگی‌های اخلاقی و کرداری از مهم ترین اقدامات نهادهایِ فرهنگ ساز می‌تواند باشد. اهدای عضو از آن دست اتفاقات بشری است که در آن تماما نوع دوستی و مهربانی و از خودگذشتگی موج می‌زند و دارنده چنین باوری بی شک دارای خوبی‌های اخلاقی و رفتاری زیادی است . البته نمی‌توان ابعاد فرهنگی جامعه‌ای را تنها با این رخداد سنجید، اما می‌توان گفت که اگر اجتماعی به این بلوغ فکری رسیده باشد که اهدای عضو را اهدای زندگی بداند، در نوع خودش حرکتی فاخر است که مولفه‌های آن عبرت دهنده شادی‌ها و غم‌های زندگی خواهد بود. اهدای زندگی به فردی که با وجود محرومیت‌های پزشکی و مالی در آستانه مرگ و جداشدن از دنیا قرار دارد نه تنها کمک به وی برای به دست آوردن دوباره زندگی اش است، بلکه بخشیدن امید به آن فرد و خانواده‌اش هست که در اوج بیچارشدن‌ها کمکی زندگی بخش دریافت کرده است.
اکثر پزشکان که از نزدیک با دریافت کنندگان عضو و خانواده‌هایشان و آن تب و تاب‌ها و نگرانی‌ها در ارتباط هستند، خواستار فرهنگ سازی این هستند که اهدای عضو به عنوان اهدای زندگی بیشتر از این در برنامه‌های تبیینی و آموزشی رسانه‌ها و نهادهای اجتماعی قرار گیرد.امروزه در دنیا اکثر انجمن‌های بشر دوستانه، خیریه‌ها و گروه‌های مذهبی به شدت از اهدای عضو حمایت می‌کنند و در کنار اهداف خود روح بخشی به این حس نیکوکاری – اهدای عضو – را پی گرفته اند.آنان معتقدند بخشیدن دوباره زندگی به کودکی که در آستانه جداشدن از دنیا هست، همراهی با خانواده نوجوانی که نگران سلامتی فرزنداشان هستند و البته جان دوباره بخشیدن به جوانان و میانسالان از آن جمله امور بی نهایت ارزشمندی است که قابل سنجش با دیگر اقدامات نیست. سازمان‌های اجتماعی دولتی و غیردولتی زیادی هستند که می‌توانند اهدای عضو را بهتر از تعریفی که اکنون وجود دارد برای دیگران باز تعریف و این بستر را مهیا کنند که پس از زندگی هم به فکر هم نوع بود. متاسفانه در کشور ما با وجود حمایت‌های خوبی که از اقدامات نیکوکارانه انجام می‌شود اهدای عضو هنوز نتوانسته جایگاه واقعی خود را پیدا کند.از این گذر بی راه نیست به معلمانی اشاره شود که پس از مرگ با اهدای عضو نه تنها انسانی را ممکنِ زندگی بخشیدند بلکه به دانش آموزان خود حتی پس از نبودن شان درس ایثار و نوع دوستی دادند. معلمانی همچون معصومه آقایی، میترا هوشیار، الهه خطیب، شکرعلی فرزاد، سید رضا آذری، آتوسا محبی، عبدالعلی صابری و… گرامیداشت یاد معلمانی که الگو رفتاری دانش آموزان خود هستند و اهدای عضو نمودند، از جمله رویکردهایی هست که می‌توان برای فرهنگ سازی به آن بها داد…

 

مردم سالاری

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین خبرها

یادداشت

تبلیغات استخدام معلم تابناك وب تبلیغات تبلیغات تابناك وب