کد خبر : 27533
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷ - ۳:۱۷
393 بازدید بازدید

فروغ تيموريان ؛

کاری نکنیم معلم فقط به بازنشستگی فکر کند

کاری نکنیم معلم فقط به بازنشستگی فکر کند

امیل دورکیم در تعریف آموزش و پرورش معتقد است که آموزش و پرورش فعالیتی است که نسل بالغ درباره نسلی که هنوز برای حیات اجتماعی نارس است، به جای می‌آورد. موضوع این فعالیت عبارت است از بر انگیختن و پروراندن افکار و معانی و شرایط معنوی و مادی که مقتضای حیات در جامعه سیاسی و

امیل دورکیم در تعریف آموزش و پرورش معتقد است که آموزش و پرورش فعالیتی است که نسل بالغ درباره نسلی که هنوز برای حیات اجتماعی نارس است، به جای می‌آورد. موضوع این فعالیت عبارت است از بر انگیختن و پروراندن افکار و معانی و شرایط معنوی و مادی که مقتضای حیات در جامعه سیاسی و محیط خصوصی است که طفل برای زندگانی در آن آماده می‌شود. بنابراین نقش آموزش و پرورش در جامعه آن است که کودکان را که هنوز اجتماعی نشده‌اند، متناسب با نظام اجتماعی بار آورده و برای سازگاری با محیط خاص اجتماعی شان آنان را به هنجار رسوم و عادات مناسب مجهز سازد. و معلم کسی است که باید این نسل را بار آورد برای جامعه‌پذیری و به عهده گرفتن نقش‌های اجتماعی. اما فراموش کردن این رکن اساسی و اصلی آموزش و پرورش به چه کسی برمی‌گردد؟ و چه کسانی جوابگوی این فراموشی هستند؟

باز هم به روزهای بزرگداشت معلم نزدیک می‌شویم و قرار است که باز حرف‌های‌مان را بزنیم و جامعه را به توجه بیشتر به معلم و معلمی فرا بخوانیم اما از کدام خواسته و دردمان سخن بگوییم و چه چیزی را بنویسیم که اتهامی به ما نزنند که معلمان دایم در حال غر زدن و شکایت کردن هستند. بارها و بارها نوشته‌ایم و اخطارها را داده‌ایم، ما همانند داوران مسابقات در میدان‌های ورزشی هستیم که شاهد بسیاری از بازی‌ها و اتفاقات درون زمین هستیم با این تفاوت که مرتب کارت زردمان را در می‌آوریم و نشان می‌دهیم و بارها تذکر داده‌ایم و می‌دهیم و… اما زمانی که صدای ما شنیده نشود و به اصطلاح کارد به استخوان‌مان برسد کارت قرمز را در می‌آوریم و این‌بار جدی‌تر و محکم‌تر صحبت می‌کنیم. اما متاسفانه هنوز هم کسی به ما توجه نمی‌کند و ما باید باز هم شاهد وعده‌ها و شعارهای بی‌اساس و انجام نشدنی مسوولان باشیم.

امروز وقتی قلم را به دست گرفتم تا بنویسم و از کمبودهای معلم و معلمی سخن برانم قلم از نوشتن ایستاد. به من فهماند که معلم این رکن پرتوان و اساسی آموزش و شاید جامعه این روزها بیشتر از یادها رفته است. کتاب‌های درسی و بچه‌ها با سرعت زیاد در حال جلو رفتن هستند همه از معلمان توقع دارندکه بیشتر بدانند. نوک پیکان نقدها و حمله‌ها به جای اینکه به سمت حجم کتاب‌های درسی، کمی ساعت‌های آموزشی، کسری بودجه سرسام‌آور، مشکلات در ساختار موجود، بی‌توجهی به فقر آموزشی و… باشد به سمت معلم است. از او می‌خواهند که خودش را سریع با جلو رفتن دانش‌آموز تطبیق دهد اما معلمی که امنیت شغلی ندارد و اشتیاقی برای کار کردن در او نمی‌بینی چگونه می‌تواند توانمند شود و چگونه می‌تواند توقعات و انتظارات را برآورده سازد؟ چگونه به وعده‌های مسوولان و کسانی که ادعای یاری کردنش را دارند دلخوش شود؟

این روزها معلم فقط لحظه‌شماری می‌کند تا بازنشستگی‌اش فرا برسد و بتواند از حقوق آن استفاده کند. نه تجربیات گرانبهایش در تمام سال‌های کاری‌اش دیده شده است نه موقعیت منحصر به فردش در پرورش نسل‌ها. متاسفانه امروز معلم بیش از هر زمان دیگری احساس تنهایی و انزوا می‌کند. بسیاری از معلمان بر این باورند که با آنها خوب تا نشده و به جایگاه واقعی آنها بی‌توجهی شده است. تمام افرادی که در جامعه زندگی می‌کنند حتی اگر یک ساعت در کلاس درس معلمی نشسته باشند و چیزی را از او یاد گرفته باشند تا ابد مدیون او هستند و باید ارج و قرب او را بدانند؛ اما واقع می‌دانند؟ اختصاص دادن یک روز و یک هفته به نام معلم هیچگاه نمی‌تواند جبران زحمات سی ساله او را بکند. نه معلم که آموزش به عنوان زیربنای توسعه نیازمند توجه ویژه است اما درد زیاد است و قلم ناتوان و حوصله اندک. این روزها امید ما به خداست اگر این راه امید را نیز از ما دریغ نکنند و راهش را نبندند!

 

اعتماد

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 3 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۳
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

علی شیخی یکشنبه , ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۷ - ۲۰:۳۳

چرا پاداش بازنشستگی ۹۶ فرهنگیان را پرداخت نمی‌کنید. به خدا نیاز داریم…
یکسال گذشت

مرصاد خالقی جمعه , ۷ اردیبهشت ۱۳۹۷ - ۹:۴۶

معلمی دیگر مفهومی ندارد چون موجودی است هیچ وپوچ کاش زمان باز نشستگی فرا رسد برای آن روز روز شماری میکنیم اگر زنده ماندیم به دست دانش آموزان سالم بدر بردیم

معلم چهارشنبه , ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷ - ۷:۴۸

خیلی خیلی متاسفم ازاینکه من شخصا دارم فقط به بازنشستگی فکر میکنم والبته دلم حقیقتا برای آموزش ، داتش آموزان وکشورم میسوزد ولی چه کنم که دیگرخودرا یک معلم نمیدانم ،بلکه سربازی میدانم که بی سلاح ولباس وتجهیزات تنها درمیدان نبرد رهاشده است .

آخرین خبرها

یادداشت

تبلیغات استخدام معلم تابناك وب تبلیغات تبلیغات تابناك وب