کد خبر : 24749
تاریخ انتشار : جمعه ۲۷ بهمن ۱۳۹۶ - ۵:۴۰
429 بازدید بازدید

توهم کودک پراستعداد

توهم کودک پراستعداد

چرا سیاست های ما برای دانش آموزان خوب،در واقع چندان هوشمندانه نیستند؟

توهم کودک “پراستعداد”

چرا سیاست های ما برای دانش آموزان خوب،در واقع چندان هوشمندانه نیستند

اندرو روترهام* ،هفته نامه تایم ،۲۵ آوریل ۲۰۱۳

برگردان: مهدی بهلولی

هنگامی که آخر هفته گذشته،خبرهایی منتشر شد که شرکت آموزشی غول پیکر پیرسون در امتیازدهی آزمون های چهارگزینه ای استاندارد شده – که برای پذیرفته شدن در برنامه های آموزشی بچه های پراستعداد [gifted] نیویورک مورد استفاده قرار می گیرند- سمبل کاری کرده است جامعه آموزشی در کشمکش، متحد شدند- همگی به خشم آمدند. پدر- مادران،آموزگاران و مقامات شهری،همگی دلیل خوبی برای خشمگین شدن داشتند؛ چون خطای امتیازدهی، چه بسا توانسته باشد راه ورود ۲۷۰۰ دانش آموز شایسته را ببندد. اما این پیشامد،طبیعت دلبخواهانه روشی را نیز برجسته کرد که ما با آن تصمیم می گیریم که کدام دانش آموز از نظر آموزشی آنقدر برتر است که ضرورتا باید با قیف [آزمون] به درون گروه مدرسه های برگزیده با برنامه درسی پیشرفته رشته ای[تخصصی specialized] ریخته شود.

اما پیش از هر چیز باید پرسید که دقیقا چه چیزی یک کودک را ” پراستعداد” می سازد؟ در نیویورک،همچون بسیاری منطقه های آموزشی دیگر، پراستعداد بودن از روی آزمون های چهارگزینه ای استاندارد شده ای مشخص می شود که توانایی های گفتاری و ناگفتاری را اندازه می گیرند. از ۱۰۰ نمره ۹۰ بگیرید، و بروید به طرف قطع کردن هر برنامه دیگری، در رتبه ۹۷ دانش آموز برای شرکت در آزمون بسیار رقابتی  ِ سراسر شهر ِ دانش آموزان پراستعداد،شایستگی می یابد. مساله تنها آزمون نیست،باریک سنجی [دقت precision] نادرست همراه آن هم است. هیچ سنج ثابتی وجود ندارد- برخی کارشناسان می گویند ۱۰ درصد بالا، برخی می گویند چند درصد کم بالا(که در این رو، بیشتر بچه هایی که پدر- مادرشان آنها را پراستعداد می پندارند فقط بااستعداد [talented] می شوند). در مورد نیویورک،همه به جد فکر می کنند که آیا ممکن نیست که یک دانش آموز با رتبه ۹۶( یا حتی ۸۹) هم بتواند از برنامه های آموزش کودکان پراستعداد، بهره بگیرد؟ البته که می تواند. کمبود صندلی است که دارد این فرق گذاری ها را پیش می برد و نه تعریف دقیقی از شایستگی.

پس محدودیت هایی برای آزمون های چهارگزینه ای استاندارد شده وجود دارد. بی شک ما باید از دانش آموزان با پتانسیل آموزشی بالا حمایت کنیم اما این ملاک به ندرت تنها مقیاس پتانسیل انسانی است. برخی منطقه های آموزشی، دانش آموزان را با شرط داشتن استعداد در مثلا هنرهای تجسمی و نمایشی، برای برنامه های گوناگون بچه های پراستعداد شناسایی می کنند. اما روی هم رفته، مقیاس برای تعریف پراستعداد بودن،کوته بینانه است- و می تواند با دسترسی به برنامه های آمادگی برای آزمون، به بازی گرفته شود.

طبقه و نژاد هم مهم اند. پدر- مادران ثروتمند،از منابعی برای کمک به بچه هایشان برای بهتر عمل کردن در آزمون ها برخوردارند. دانش آموزان خانواده های کم درآمد و اقلیت، به طور چشمگیری در برنامه های کودکان پراستعداد، ضعیف ظاهر می شوند. مشکلات عمومی تر کیفیت پایین مدرسه برای دانش آموزان فقیر و اقلیت نیز مهم اند. گزارشی در سال ۲۰۰۷ از بنیاد جک کنت کوک،دریافت که ۳٫۴ میلیون از دانش آموزان با عملکرد بالای خانواده های کم درآمد،با سیاسیت های امروزین، کنار گذاشته شده اند. دریافت و کشفی نه به شورانگیزی یافتن یک جای پارک،اما همین ها رانه های واقعی کمبود تحرک اجتماعی آمریکا می باشند.

پس سیاست گذاران و منطقه های آموزشی، برای خلق سیاست های بهتر برای دانش آموزان پراستعداد، چه می توانند انجام دهند؟ در اینجا سه ایده مطرح می شود:

۱٫  افزایش گزینه ها
در نیویورک و جاهای دیگر،برنامه های بچه های پراستعداد اغلب نقش راهبرد گزینش مدرسه برای جذاب تر ساختن مدرسه های دولتی را ایفا می کنند. اما تقاضا آشکارا بر عرضه می چربد. دانش آموزان با انواع گوناگونی از پراستعداد بودگی باید قادر باشند مدرسه هایی را بیابند که به دردشان می خورند و گزینه های بیشتر برای پدر- مادران، در ترغیب آنها به سرمایه گذاری در مدرسه های دولتی، کار خیلی بهتری است تا یک جنگ سالیانه برای شمار معدودی از صندلی های برنامه ای که به آن چشم دوخته اند.

۲٫  تراز کردن میدان بازی
فراهم ساختن حمایت خیلی بیشتر از دانش آموزان با پیش زمینه های گوناگون، ضروری است. در سیاست های امروزی، برنامه هایی درنظر گرفته می شود که مخاطب آنها دانش آموزان از خانواده های کم درآمد یا اقلیت های نژادی است اما یک مسابقه با یک مانع با ارتفاع بالا، تنها زمانی معنادار است که همه دانش آموزان شانس برابر برای پریدن از آن داشته باشند.

۳٫  فقط مدرسه های ما را بهتر بسازید
تلاش هایی که برای بهبود کیفیت برنامه درسی و آموزش،انجام می گیرد به سود همه است. دسترسی به آموزش پیش دبستانی هم دارد گسترش می یابد. [با این همه] بر کسی پوشیده نیست که بسیاری از دانش آموزان آمریکایی در مدرسه درست و حسابی به پرسش گرفته نمی شوند. در حالی که برنامه ها برای دانش آموزان به راستی استثنایی [exceptional] جای مشخصی دارند همه دانش آموزان از تجربه های آموزشی پربارتر و همه جانبه تر بهره مند خواهند شد و با تجربه آموزشی بهتر در پشت سرشان، بیشتر به عنوان “پراستعداد” نگریسته خواهند شد.

*اندرو روترهام،یکی از بنیانگذاران سازمان آموزشی غیرانتفاعی بل وتر[Bellwether] است؛ سازمانی که برای بهبود بروندادهای آموزشی دانش آموزان طبقه کم درآمد کار می کند. روترهام،پیش ازاین، به عنوان دستیار ویژه رییس جمهور در سیاست داخلی دولت کلینتون کار کرده وعضو پیشین شورای آموزش و پرورش ایالت ویرجینیا بوده است.

 

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین خبرها

یادداشت

تبلیغات استخدام معلم تابناك وب تبلیغات تبلیغات تابناك وب