کد خبر : 25964
تاریخ انتشار : یکشنبه ۲۰ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۷:۲۴
216 بازدید بازدید

کنش‌های صنفی فرهنگیان نیازمند آسیب‌شناسی است

کنش‌های صنفی فرهنگیان نیازمند آسیب‌شناسی است

کار صنفی یک کار مدنی است و باید با گفتار و کردار مدنی انجام گیرد. جای قهرمان‌بازی و قهرمان‌پروری و ایدئولوژیک‌اندیشی نیست. کار صنفی فضایی شفاف می‌طلبد تا بتواند اعتماد بدنه را به خودش جلب کند. قهرمان‌بازی فضا را تند می‌کند و در فضای تند، شفافیت کمتر می‌شود و دروغ بیشتر. وقتی دروغ گفتن بیشتر

کار صنفی یک کار مدنی است و باید با گفتار و کردار مدنی انجام گیرد. جای قهرمان‌بازی و قهرمان‌پروری و ایدئولوژیک‌اندیشی نیست. کار صنفی فضایی شفاف می‌طلبد تا بتواند اعتماد بدنه را به خودش جلب کند. قهرمان‌بازی فضا را تند می‌کند و در فضای تند، شفافیت کمتر می‌شود و دروغ بیشتر. وقتی دروغ گفتن بیشتر و در واقع مجاز شد، اعتماد از بین می‌رود و در نهایت چیزی که برای صنف بر جای می‌گذارد صداهای تندی است که با بدنه صنف پیوندی استوار ندارند. یک گروه مدنی نباید اجازه دهد چند نفر از نیروهای تندروی خودش فضای تند را به آن تحمیل کنند. فضای تند به خاطر افزایش هزینه‌ها، بدنه را از گروه دور، و جذب گروه‌ها و صداهای متعادل و خردمندتر می‌کند. فضای تند به گسترش دروغگویی و بزرگ‌نمایی و پوشاندن خیلی از واقعیت‌ها می‌انجامد که با گذشت زمان اعتماد‌زداست. فضا که تند می‌شود کنشگران مدنی گفتار خود را به عمومی و خصوصی تقسیم می‌کنند. در خصوصی به نقد قهرمان‌بازی می‌پردازند و در عمومی به دفاع از آن. این دوگانگی از چشم بدنه دور نمی‌ماند. فضا که تند شد دوگانگی ستمگر و ستمدیده پرنمودتر می‌شود و احتمال این‌که ستمدیدگان دروغگویی و بزرگ‌نمایی را مجاز بدانند و برای رسیدن به هدف از هر ابزاری بهره بگیرند، بیشتر می‌شود. فضای تند هزینه کار مدنی و صنفی را هم بالا می‌برد که این نیز خود به ریزش بدنه می‌انجامد. پس فضای تند که هم می‌تواند از سوی افراد تندروی گروه مدنی تحمیل شود و هم از سوی بخشی از قدرت که با کار مدنی سر سازگاری ندارد، باعث می‌شود هم اعتماد از کنش مدنی رخت بندد و هم هزینه کار بالا رود. فضای تند البته با بهسازی و پیشرفت گام‌به‌گام نیز سازگار نیست و بیشتر به کار ویرانگری می‌خورد تا بهسازی سنجیده و اندیشیده‌شده.
کار صنفی ما فرهنگیان، پس از انقلاب، از سال‌های پایانی دهه ۷۰ آغاز شد و تا کنون با فرازوفرودی چند ادامه یافته است. به دلیل خواسته‌های به‌حق و متراکم فرهنگیان و کم‌توجهی دولت‌های گوناگون این سال‌ها به آموزش‌وپرورش و دشواری‌های معیشتی و کاری آموزگاران، همواره شاهد اعتراض‌های گوناگون فرهنگیان بوده‌ایم. فرهنگیان نشان داده‌اند در انجام کارهای صنفی یکی از صنف‌های فعال کشورند که همواره با مدنی‌ترین شیوه‌ها گردهمایی‌های اعتراضی خود را برگزار می‌کنند. این صنف، همچون قشرهای دیگر جامعه، به آن‌چه در جامعه می‌گذرد انتقادهای خردوکلان دارد؛ این می‌تواند بستری فراهم کند برای این‌که فضای کنش‌های صنفی از چارچوب‌های معمول آن خارج شود. چنین رخدادی می‌تواند به تحریف معنایی مفهوم‌های صنفی بینجامد؛ برای نمونه مفهوم «استقلال از قدرت» که یکی از بنیادی‌ترین مفهوم‌های این گستره است، با «ستیز با قدرت» جابه‌جا شود، یا استقلال از قدرت خوب دانسته شود، اما استقلال از گروه‌های سیاسی و ایدئولوژیک منتقد و مخالف حاکمیت، بد. مفهوم دیگری که می‌تواند دستخوش تحریف شود مفهوم «کنشگر صنفی» است. حضور شخص در گروهی که در محدوده صنف فعالیت می‌کند صرفا نمی‌تواند از او کنشگری صنفی پدید آورد. کنشگر صنفی نمی‌تواند با لنز ایدئولوژی و بهره‌گیری از گفتمان‌های ایدئولوژیک در فضای صنف حرکت کرده و نقد کند. چنین کسی با صنف و کنش صنفی، ابزاری برخورد می‌کند و آن را در راستای هدف‌های کلان ایدئولوژیک خودش به کار می‌گیرد. در این زمینه البته سخن بسیار است، اما روی‌هم‌رفته به نظر می‌رسد با توجه به این‌که دو دهه از کنش‌های صنفی پس از انقلاب فرهنگیان می‌گذرد به آسیب‌شناسی همه‌جانبه نیاز دارد تا این روند، با دورنگاهی روشن‌تر و گام‌هایی سنجیده و اندیشیده‌تر به پیش برود و حاشیه‌ها بر متن آن چیره نشوند.

 

آسمان آبی

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین خبرها

یادداشت

کاکتوسکده هنرستان کشاورزی جنت رشت تابناك وب تابناك وب تابناك وب تابناك وب تابناك وب