یادداشت



کدخبر : 18728


مدرسه‌های بی‌درخت و آموزش‌های ناکارآمد!



چند‌هفته پیش برای گذراندن دوره‌ای یک‌روزه به دبیرستان تاریخی البرز رفته بودم. ورودی این دبیرستان صد‌ساله شبیه باغ پردرختی بود که با هنرمندی پیرایش شده بود، فراخ ، پر‌درخت، زیبا و چشم‌نواز. ناخودآگاه به‌یاد دبیرستان ویران‌شده علمیه پیشین و برخی مدرسه‌های تاریخی در تهران و شهرهای دیگر افتادم که افزون بر بزرگی، پر بودند از درختان سر به فلک کشیده و زیبا.



سه شنبه ۲۸ شهریور ۱۳۹۶ - ۵:۰۱ --
تعداد بازدید: 197 بازدید

دو سه‌سال پیش کتابی خواندم با نام «مدرسه رویایی» از نویسنده‌ای ژاپنی به نام «تتسوکو کورویاناگی»، ترجمه سوسن فیروزی، نشر قطره که شهرام اقبال‌زاده نویسنده و مترجم نامدار ادبیات کودکان، دبیری مجموعه‌اش را بر عهده داشت. کتاب آمیخته‌ای از خاطره‌های خواندنی از روزهای دبستان دختری ژاپنی به‌نام توتوچان- نویسنده کتاب- در دبستانی به نام توموآ است. کلاس‌های توموآ نه چهاردیواری ساخته شده از آجر و گچ و سیمان، که واگن‌های قطاری از کارافتاده در زمین بزرگ دوره‌شده‌ای با درختان زیبا و تنومند است. هر درخت به نام یکی از دانش‌آموزان است. از این رو حس مالکیت بر آن داشته و تنها خودشان می‌توانستند از آن بالا بروند، و البته دیگران نیز با اجازه صاحب درخت. توتو چان که دختری بازیگوش و پرانرژی است گاه گداری حتی دور از چشم آقای کوبایاشی، مدیر نوآور دبستان، از درختش بالا می‌رود و از آن‌جا چشم‌اندازهای پیرامون مدرسه را می‌بیند و لذت می‌برد. در یکی از داستان‌های کوتاه کتاب با عنوان «ماجرای بزرگ»، توتوچان برای به اشتراک‌گذاری لذت بالا‌رفتن و نشستن بر شاخه درخت با یاسوآکی، همکلاسی‌اش، به او کمک می‌کند تا به بالای درخت برسد. یاسوآکی که فلج است و نمی‌توانسته درختی داشته باشد، هیچ‌گاه از درختی بالا نرفته‌است. توتوچان با دردسرهای فراوان یاسوآکی را به‌بالای درختش می‌رساند و تجربه شیرینی برای او و تجربه‌ای یادگیری فراموش‌نشدنی برای خودش می‌آفریند. جدا از ریزه‌کاری‌های هنرمندانه و دلچسب نویسنده و مترجم، داستان دارای آموزه‌های اخلاقی، انسانی و حتی آموزشی برای تک‌تک ما خوانندگان است. داستان هیجان‌انگیز تلاش برای بالا‌کشیدن همکلاسی ناتوان به وسیله دختری با توانایی‌های محدود و شکننده و انتقال حس‌‌دلسوزی، شجاعت، نوع‌دوستی، احترام و… که بخش‌های مهمی از جانمایه‌های شهروندی در آموزش و پرورش نوین است، بس خواندنی و ماندگار خواهد بود.
چند‌هفته پیش برای گذراندن دوره‌ای یک‌روزه به دبیرستان تاریخی البرز رفته بودم. ورودی این دبیرستان صد‌ساله شبیه باغ پردرختی بود که با هنرمندی پیرایش شده بود، فراخ ، پر‌درخت، زیبا و چشم‌نواز. ناخودآگاه به‌یاد دبیرستان ویران‌شده علمیه پیشین و برخی مدرسه‌های تاریخی در تهران و شهرهای دیگر افتادم که افزون بر بزرگی، پر بودند از درختان سر به فلک کشیده و زیبا. مدرسه‌های کنونی را به‌یادم آوردم که افزون بر کوچکی، از آجر، سیمان، آسفالت، در و پنجره آهنی و… ساخته شده‌اند و دریغ از زیبایی‌های درخت، سبزه و گل و گیاه. جدا از نقش شادی‌زای چنین فضاهایی، به‌ویژه برای نوآموزان دبستانی، بی‌گمان نقش و جایگاه آموزشی وجود درخت، سبزه و گل و به شکل گسترده‌تر فضای سبز در مدرسه‌ها چیزی است که به‌تازگی خود را در مدرسه‌های طبیعت نشان داده و بسیار مورد استقبال خانواده‌ها قرار گرفته‌است. همزادی انسان با طبیعت و رشد و شکوفایی واقعی و بی‌واسطه با عناصر مهم جهان از جمله جانداران و آب، درخت، آسمان و… ابزارهای آموزشی برای بالندگی هر چه بیشتر نوآموزان است. بدون این عناصر آموزش ناکافی، درونمایه‌های آموزشی بی‌سود و آموزش ناکارآمد است. بی‌گمان افزون بر بزرگی محیط آموزشی، یکی از شاخصه‌های استانداردسازی مدرسه، وجود فضای سبز کافی در آن است. اما این‌که تا چه اندازه این شاخصه برای ساخت مدرسه‌ها در نظر گرفته می‌شود، خود پرسشی با اما و اگرهای فراوان است.

 

روزنامه آسمان آبی

یادداشت ها، مقالات و پیام های خود را جهت انتشار در پایگاه خبری معلم ایرانی، به آدرس iranimoallem@gmail.com ارسال بفرمایید.
Share

دیدگاه شما