کد خبر : 27378
تاریخ انتشار : یکشنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۷ - ۲:۰۸
162 بازدید بازدید

محمدرضا نیک نژاد؛

روز جهانی زمین و ناکارآمدی آموزش در کشور!

روز جهانی زمین و ناکارآمدی آموزش در کشور!
بی گمان راه برای رفتن در این مسیر بسیار دراز و پر پیچ و خم است اما آن چه که آزار دهنده است این است که دو نهاد تاثیر گذار بر آموزه های زیست محیطی آن چنان که باید وظیفه خویش را انجام نمی دهند و شهروندان کشور همچنان در چرخه ای از کم سوادی و بی سوادیِ محیط زیستی می گردند و به زمین به عنوان تک نگین فیروزه ای کهکشانمان آسیب می رسانند.؛

 

امروز ۲۲ آوریل برابر دوم اردیبهشت برابر روز جهانی “زمین پاک” است. شعار امسال روز جهانی ” پایان آلودگی پلاستیک” است. البته امسال و در این روز” نه به کسیه های پلاستیکی” نیز به عنوان شعار ملی برگزیده شده است. بر کسی پوشیده نیست که مصرف پلاستیک در سال های گذشته به شدت در جهان افزایش یافته و به آرامی زمین و جانداران روی آن را در آستانه یک بحران بزرگ قرار داده است. گسترش روز افزون مصرف مواد پلاستیکی در جهان و ورود ریز ذره های تشکیل شده در آن ها به اندام زنده گیاهان و جانوران، انسان را در برابر بزرگ ترین آسیب دوران زندگی بر روی زمین و البته خودِ زمین را با خطری جدی روبرو کرده است. این خطر سبب شده است که بسیاری از کشورها با تلاش های علمی، فن آوری، اموزشی، فرهنگی و اجتماعی به دنبال کاهش مصرف پلاستیک در کشورهای خویش باشند. گرچه در سال های گذشته در ایران نیز کوشش های امیدوار کننده ای به ویژه از سوی سازمان های مردم نهاد و کنشگران زیست محیطی انجام گرفته و سبب افزایش فرهنگ عمومی در این زمینه شده است اما شوربختانه سرعت افزایش مصرف مواد پلاستیکی بسیار بیشتر از تلاش های انجام گرفته در این زمینه است. اما چه باید کرد؟

یکی از علت های نامگذاری روزهای ملی و جهانی توجه بیشتر جامعه به آن هاست تا چشم و دل و اندیشه ی افراد با آن موضوع درگیری بیشتری بیابد. از سال ۱۹۶۹ که جان مک کانل کنشگر صلح در اجلاس یونسکو این روز را پیشنهاد داد و با پیگیری برخی کنشگران محیط زیستی به تصویب رسید هر ساله به فراخور این روز در سراسر جهان روزِ زمین پاس داشته می شود. شعار سال گذشته ی روز زمین، سواد محیط زیستی و آب و هوایی بود. طرح این شعار از سویی نشان می دهد که هنوز شهروندان بسیاری از کشورها، سواد درخوری درباره محیط زیست و گرفتاری های آن را ندارند و از دیگر سو اهمیت نهادهایی مانند خانواده و آموزش و پرورش در افزایش این سواد را یادآور می شود.

در کشور ما نیز گرفتاری های زیست محیطی و آگاهی های شهروندان نشان از کم سوادی و یا بی سوادی در زمینه های زیست محیطی دارد. بی گمان راه برای رفتن در این مسیر بسیار دراز و پر پیچ و خم است اما آن چه که آزار دهنده است این است که دو نهاد تاثیر گذار بر آموزه های زیست محیطی آن چنان که باید وظیفه خویش را انجام نمی دهند و شهروندان کشور همچنان در چرخه ای از کم سوادی و بی سوادیِ محیط زیستی می گردند و به زمین به عنوان تک نگین فیروزه ای کهکشانمان آسیب می رسانند. در کشورهای پیشرو در آموزش های زیست محیطی، تمرکز بر آموزش نوآموزان در مدرسه و افزایش آگاهی های آنان از جهان پیرامون و پاسداشت و نگهداشت زیست بوم شان یعنی همان سواد محیطی زیستی، به شکل جدی و سازمان مند پیگیری و انجام می شود. گرچه در کشور ما و به ویژه در درونمایه های کتاب های درسی ۹ سال نخست، توجه به آموزش های زیست محیطی افزایش یافته است و این جای خرسندی دارد اما شوربختانه فرهنگ آموزشی ریشه دار و آسیب زای معدل محور و اولویت نگاه کمی در آموزش، همچنان جلو فضای درخور برای گسترش و ژرفابخشی آموزش های زیست محیطی را می گیرد و همچنان ما درگیر دهه ها بی توجهی به زمین و گرفتاری های آن هستیم. با توجه به نگاه ویژه برخی دست اندرکاران سیاسی و آموزشی به آموزش های شهروندی و همچنین گسترش نگاه و رفتارهای مهربانانه نسبت به طبیعت و محیط زیست انتظار می رود که روزهایی مانند روز زمین در کشور و به ویژه در نهادهای آموزشی، بازتاب بیشتر یافته و در این روز مدرسه ها با برنامه های ویژه ای به گسترش سواد زیست محیطی نوآموزان امروز و شهروندان فردا بپردازند. با این کار شاید بتوان بیش از گذشته به نگهداشت و پاسداشت زیست بوم کشور و جهان امیدوار شد.

 

 

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین خبرها

یادداشت

کاکتوسکده هنرستان کشاورزی جنت رشت تابناك وب تابناك وب تابناك وب تابناك وب تابناك وب