یادداشت



کدخبر : 16623


دبیرستان تاریخی بروجرد را دریابید



آموزش و پرورش بروجرد،باید به جد از ویرانی مدرسه های تاریخی بروجرد جلوگیری کند و بکوشد با بهره گیری درخور از این فضاهای تاریخی با روح و بامعنا، کودکانی پرورش دهد که به زبان “بامداد” بزرگ بدانند : “جخ امروز/ از مادر نزاده ام/ نه / عمر جهان بر من گذشته است. / نزدیک ترین خاطره ام،خاطره ی قرن هاست.”



دوشنبه ۲۶ تیر ۱۳۹۶ - ۷:۵۲ --
تعداد بازدید: 345 بازدید

عصر عاشورای حدود بیست سال پیش،رفتیم پای سخنان زنده یاد جعفر شهیدی؛ البته نه در تهران در بروجرد. استاد شهیدی،همشهری ما و زاده بروجرد بود اما در تهران زندگی می کرد. آن روز از تهران آمده بود بروجرد و به مناسبت عاشورا سخنرانی می کرد. محل سخنرانی،یکی از قدیمی ترین دبیرستان های بروجرد به نام دبیرستان امام خمینی( پهلوی سابق) بود. دبیرستانی سه طبقه (دوطبقه روی زمین و یک طبقه زیر زمین) که در سال ۱۳۱۵ خورشیدی ساخته شده است و ۱۴۰۰۰ متر وسعت دارد و در سال ۱۳۷۷ به عنوان یکی از آثار ملی به ثبت رسیده است. سخنرانی در حیاط با صفای مدرسه برگزار شد. سخنران،پیری فرهیخته و پژوهشگر بود و واژه ها را با آرامش،به دقت و حساب شده به کار می برد و روشن بود که پس هر سخنی که بر زبان می راند ساعت ها و شاید سال ها بررسی و گفت و گو خوابیده است، و محیط هم مدرسه ای بود پر از اصالت،شکوه،معنا و اندیشه. شنوندگان هم بیشتر فرهنگی و اهل کتاب که به نیکی،ادب نشست را رعایت می کردند و سکوت ستایش برانگیزی بر حیاط بزرگ مدرسه چیره بود. سخنران با آرامش و پژوهشگرانه سخن می گفت و ساختمان باشکوه و زیبا و کهن مدرسه هم که پشت سر او بود گویی از اصالت گوینده و سخنانش پشتیبانی می کرد. باری،یکی از رخدادهای فرهنگی ارزنده ای است که در زندگی ام تجربه کرده ام؛ سرشار از معنا و اصالت. و راستش مایه فخر برای من که اهل بروجرد هستم؛ شهری تاریخی و با فرهیختگانی چون جعفر شهیدی. استاد شهیدی در سال ۸۶ درگذشت و هم اکنون پس از ده سال، شوربختانه خبر از ویرانی آهسته آهسته همان دبیرستان تاریخی می رسد که من آن شب برای نخستین بار ایشان را از نزدیک دیدم!
چندی پیش،گزارشی می خواندم درباره موزه های تاریخی و این که تا چه اندازه در پدید آوردن دلبستگی به تاریخ و هویت ملی در وجود بچه ها می توانند کارگر بیفتند. گزارشی بود درباره بردن دانش آموزان آمریکایی به موزه های تاریخی این کشور و این که دیدن از نزدیک اشیاء تاریخی،چقدر می تواند معنا و اهمیت تاریخ و پیوستگی زندگی انسان ها و ارزش زندگی انسانی و فرهنگ را در وجود بچه ها زنده و بیدار سازد. و از چند شب پیش که خبر رو به ویرانی نهادن برخی مکان های تاریخی بروجرد و از آن میان دبیرستان بالا را شنیده ام ناخودآگاه و بارها و بارها به یاد آن گزارش می افتم و افسوس می خورم که چرا ما تا این اندازه به تاریخ و هویت ملی و پیامدهای مثبتی که می تواند در پرورش انسان هایی اصیل و خودباور داشته باشد بی توجه ایم. آموزش و پرورش بروجرد،باید به جد از ویرانی مدرسه های تاریخی بروجرد جلوگیری کند و بکوشد با بهره گیری درخور از این فضاهای تاریخی با روح و بامعنا، کودکانی پرورش دهد که به زبان “بامداد” بزرگ بدانند : “جخ امروز/ از مادر نزاده ام/ نه / عمر جهان بر من گذشته است. / نزدیک ترین خاطره ام،خاطره ی قرن هاست.”

 

منبع: روزنامه شهروند، ص آخر، ۲۶ تیر ۹۶

یادداشت ها، مقالات و پیام های خود را جهت انتشار در پایگاه خبری معلم ایرانی، به آدرس iranimoallem@gmail.com ارسال بفرمایید.
Share

دیدگاه شما