یادداشت



کدخبر : 21114


به مناسبت ۲۵ نوامبر روزجهانی مبارزه با خشونت علیه زنان



خشونت علیه زنان ممنوع! زهرا علی اکبری ازسال ۲۰۰۰میلادی برای تحقق همگامی‌نقش زنان ومردان در اجتماع و حقوق برابر آنها، روز ۲۵نوامبر توسط مجمع عمومی‌سازمان ملل روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان نامگذاری شده است  و هر ساله دولت‌ها، سازمان‌های بین‌‌المللی و سازمان‌های غیر دولتی برای افزایش آگاهی عمومی‌از ابعاد خشونت علیه زنان این […]



شنبه ۴ آذر ۱۳۹۶ - ۴:۰۵ --
تعداد بازدید: 231 بازدید

خشونت علیه زنان ممنوع!

زهرا علی اکبری

ازسال ۲۰۰۰میلادی برای تحقق همگامی‌نقش زنان ومردان در اجتماع و حقوق برابر آنها، روز ۲۵نوامبر توسط مجمع عمومی‌سازمان ملل روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان نامگذاری شده است  و هر ساله دولت‌ها، سازمان‌های بین‌‌المللی و سازمان‌های غیر دولتی برای افزایش آگاهی عمومی‌از ابعاد خشونت علیه زنان این روز بین‌‌المللی را اختصاص به واکاوی چرایی خشونت‌های موجود و اقدامات مطلوب برای رفع آنها اختصاص می‌دهند .فعالیت‌های مختلفی در سراسر جهان به منظور جلب توجه همگان به این امر ازجمله آموزش حقوق و فرار از خشونت به زنان ودختران، تظاهرات‌های مطالبه گرانه، توزیع وعده‌های غذایی سالم مدت‌دار در بین زنان حاشیه نشین‌، چکاپ‌های رایگان پزشکی، جمع آوری کمک‌های مالی خیرین ونهادهای مدنی، پژوهش در مورد ابعاد خشونت علیه زنان و راهکارهای کاستی و حذف آن و…انجام می‌گیرد.
امروزه خشونت علیه زنان و دختران یکی از گسترده‌ترین و ماندگارترین و ویرانگرترین موارد نقض حقوق بشر درجهان محسوب می‌شود و متاسفانه هنوز که هنوز است، نابرابری جنسیتی در سراسر جهان ادامه دارد.با این اوصاف  به دست آوردن عدالت و برابری جنسیتی و توان افزایی زنان و دختران، تلاش‌های پر رنگ تری  را در چارچوب‌های قانونی برای مقابله با تبعیض مبتنی بر جنسیت – که اغلب با نگرش‌های مردسالارانه و هنجارهای اجتماعی مرتبط است- می‌طلبد.
خشونت علیه زنان، شکل افراطی و غیر قابل درک تبعیض است، که با ویژگی‌های خوی انسانی وحقوقی بشر در تناقض است.طبق گزارش‌های جهانی، براساس داده‌های ۸۷ کشور در سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۶ میلادی، ۱۹ درصد زنان بین ۱۵ تا ۴۹ ساله گفته‌اند که طی ۱۲ ماهِ گذشته از یک دوست و یا حتی  همسر با آزار و خشونت‌های کلامی، رفتاری، فیزیکی و یا جنسی رو به رو شده‌اند. در ارزیابی‌های این گزارشها  آمده است که  در موارد شدید، برخی خشونت‌ها حتی  منجر به مرگ شده است.پژوهش‌های حوزه زنان در این خصوص نشان می‌دهد که در مقایسه با ۶ درصد از قربانیان مرد،تقریبا نیمی‌از زنان که قربانی قتل عمدی در سراسر جهان شده‌اند، توسط یک شریک صمیمی‌یا یک عضو خانواده کشته شده‌اند. یکی دیگر از موارد شدید خشونت علیه زنان، ختنه و  سقط جنین است که خوشبختانه با اطلاع‌رسانی و تبیین حقوق زنان این اعمال مضر در دامنه‌ هفده  ساله‌ای (ازسال ۲۰۰۰تا۲۰۱۷) به ۲۴ درصد کاهش یافته واما با این حال، شیوع این خشونت‌های مرگ آور در ۳۰ کشورجهان با داده‌های نمایشی هنوز باقی مانده و محسوس  است.
بررسی‌های نهادهای مدنی همچنین نشان می‌دهد که دستیابی به برابری جنسیتی در جلوگیری از درگیری‌ها و کشمکش‌های خانوادگی کمک شایانی می‌کند چرا که  میزان بالای خشونت علیه زنان با این تبعیض‌ها و درگیری‌ها در محیط خانوادگی همبستگی دارد. علی‌رغم شواهد، اقدامات برای حفظ سلامتی، آسایش و آرامش زنان، حضور آنان در مناصب سیاستگذاری، تصمیم‌گیری و ‌رهبری و همچنین حمایت‌های حقوقی از آن‌ها هنوز ناکافی است.در بعضی ازمناطق جهان، حتی پیشرفت هم در این موارد رد شده است. مستندات آماری گواه آن است که یک نفر ازبین سه زن و دختر، خشونت را در طول عمر خود تجربه می‌کند و این برای جهانی که به سمت توسعه و  عدالت می‌رود،خیلی زیاد ونگران‌کننده است‌. خشونت‌هایی  که در هر کشور و هر جامعه‌ای در خانه، مدارس، خیابان‌ها، محل کار، فضای مجازی و‌… ممکن است اتفاق بیفتد.
یکی از چالش‌های عمده و قابل توجه در تلاش برای جلوگیری از خشونت علیه زنان و دختران در سراسر جهان، کمبود بودجه و گاها عدم تخصیص بودجه از سوی دولت‌ها به این امراست.در نتیجه، منابع برای اقدامات و ابتکارات برای جلوگیری از خشونت علیه زنان و دختران و پایان دادن به آنها به شدت کم است.چارچوب‌هایی مانند اهداف توسعه پایدار که شامل هدف ویژه ای برای پایان دادن به خشونت علیه زنان و دختران هستند، وعده‌های و برنامه‌های زیادی را ارائه می‌دهند، اما باید به اندازه کافی برای ایجاد تغییرات واقعی و برجسته در زندگی زنان و دختران تأمین مالی عملکردی  شوند.
مادران، دختران، زنان فعال اجتماعی، حاشیه نشین‌ها، پناهندگان، اقلیت‌هاو جمعیت‌هایی که در اثر درگیری‌ها و بلایای طبیعی تحت تاثیر قرار گرفته‌اند، همه وهمه باید تحت برنامه‌های حمایتی مبارزه با خشونت علیه زنان، قرار گیرند.همه ساله روز۲۵ نوامبر، سازمان‌ها و انجمن‌ها ونهادهای فعال در امور زنان، همگان را به «نارنجی کردن جهان» دعوت می‌کنند و با استفاده از رنگ تعیین شده و مشترک در سرتاسر جهان ضمن جلب توجه دیگران به داشتن حق برابری وعدالت، برای نشان دادن آینده روشن‌تر و برابر طلب و بدون خشونت بسترسازی می‌نمایند.امسال در برابر انواع آزارو اذیت‌هایی که بر زنان واردمی‌شود، فعالیت‌های جهانی بی‌سابقه‌ای صورت گرفته است.میلیون‌ها نفر در پشت پویش #MeToo و سایر پویش‌های مشابه قرار گرفته اند، که هر روز آزار و اذیت جنسی و دیگر اشکال خشونت که زنان در همه جا از آنها رنج می‌برند و افسرده شده‌اند. را باز گو می‌کنند و به دنبال حذف خشونت علیه زنان،احقاق حقوق و راهکارهای عملی تربرای آن هستند.شکستن سکوت و همگام شدن با این مطالبه، اولین گام برای تبدیل و جایگزینی خشونت مبتنی بر جنسیت به آزادی و حق برابری و عدالت است.
۴۰٪ از نیروی کار در جهان، زنان هستند که در حوزه‌های مختلفی از جمله کار غیر رسمی ‌در خانه، کشاورزی، بازار، سرپرستی خانوار، مراقبت از فرزندان، سالمندان و بستگان بیمار و… حضور دارند و اکثر آنها هم  احتمالا یک کار تمام وقت به عنوان مشاغل حرفه‌ای، مدیران جامعه، فعالان مدنی و … دارند. با این حضور پر توان و موثر است که صاحبنظران معتقدند زنان در کشورهای در حال توسعه، تنها عامل مهم در ایجاد و حفظ تغییرات طولانی مدت اجتماعی هستند و برابری جنسیتی و تحقق حقوق بشر برای توسعه پایدار بسیار اهمیت دارد.برابری زنان با مردان از لحاظ اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و زیست محیطی برای رشد و پیشرفت کشورها حیاتی است‌. خشونت علیه زنان تنها آزارهای جسمی‌و جنسی نیست، این خشونت‌ها می‌تواند با نادیده گرفتن حضور زنان در مناصب وزارتی و کلان دولتی،عدم حضور در ورزشگاه‌ها و ممانعت از ورود آنان، نا‌امنی‌های اجتماعی در معابر و مکان‌های عمومی، برخی کنش‌های اجباری و…همراه باشد.باید پذیرفت که وعده عملی شدن حقوق بشر و اهداف توسعه پایدار در جوامع بدون پایان دادن به خشونت علیه زنان امکان‌پذیر نیست.

 

 

روز نارنجی برای منع خشونت علیه زنان

فروغ تیموریان

۲۵ نوامبر یعنی «روز جهانی منع خشونت علیه زنان» روزی است که سازمان ملل آن را روز نارنجی نامیده است. دلیل این که نمادهای مبارزه با خشونت علیه زنان نارنجی است این است که این رنگ برای ایجاد حساسیت و جلب توجه مخاطب به این مسئله و بالا بردن سطح آگاهی جامعه در مورد خشونت علیه زنان است. زنان بسیاری همیشه تلاش کرده‌اند که بگویند خشونت علیه زنان نقض حقوق انسانی آنان است. اگرچه بنا به آمار ۶۶ درصد زنان ایرانی قربانی خشونت می‌شوند و طبق آمار سازمان ملل متحد ۷۰ درصد زنان در جهان خشونت را تجربه کرده اند، آمار نشان می‌دهد که از هر ۱۰ زن یک نفر در طول عمر خود خشونت فیزیکی-جنسی و انواع آن را تجربه می‌کنند. این آمار در برگیرنده ۶۰۳ میلیون زن می‌شود که قانون  کشورهای شان خشونت خانگی علیه زنان را جرم
محسوب نمی‌کنند.  خشونت در الگوهای خانوادگی موجب تسری آن به جامعه و تداوم الگوها و رفتارهای خشن در مناسبات اجتماعی است. بچه‌هایی که مادران آنها مورد آزار‌های فیزیکیِ پدرانشان قرار می‌گیرند، در معرض خطر بالاتری برای انتقال رفتارهای خشونت آمیز به نسل بعدی قرار دارند. خشونت علیه زنان می‌تواند جسمانی، روانی، عاطفی و حتی اقتصادی باشد. مردانی که از کودکی در خانواده شاهد کتک خوردن زنان خانواده بوده‌اند در بزرگسالی بیشتر مرتکب به خشونت علیه همسران خود می‌شوند. اینها  معمولاً افراد ناپخته، وابسته، متزلزل، و کسانی که از احساس بی‌کفایتی رنج می‌برند بیشتر در مورد همسرانشان اعمال خشونت می‌کنند. گرچه کبودی و زخم و شکستگی خوب می‌شود اما وقتی که قدرت شادابی و امنیت زن در طول ماه‌ها و سالها گرفته می‌شود هیچ وقت و هیچ وقت ترمیم نمی‌شود. و زنانی که همیشه در زندگی شان آسیب دیده‌اند هیچ زمانی به حالت قبل خود بر نمی‌گردند و همیشه در پشت یک نقاب زندگی می‌کنند. گرچه خشونت تنها فیزیکی نیست. خشونت بی‌تفاوتی همسر است برای یک تشکر خشک و خالی و یک محبت بدون هزینه، یک زبان پر مهر برای زنی که از صبح تا عصر در محل کار خود بوده است و یا در آشپزخانه برای رعایت حال افراد خانواده حبس کشیده. خشونت خود ما زنانیم  که تمامی‌این‌ها را می‌پذیریم بدون این که فریاد بکشیم یا اعتراض بکنیم. در واقع خشونت به خود نشأت گرفته از خشونتی است که دیگران و همسران در حق زنان روا می‌دارند و این‌ها نیز شکل‌هایی از خشونت هستند. زنان باید شکل‌های خشونت را بشناسند و پاسخ آن را به خشونت در حق خود ندهند . گرچه گاهی زنانی می‌شویم که پر از خشم‌های فروخورده و احساسات سرکوب شده هستیم زنانی که روحمان به سمت مقصد تنهایی می‌رود و فقط جسم متحرک مان در خانه وجود دارد. زنانی که رویاهایمان توسط دیگران دزدیده شده قلبمان تکه تکه و شکسته است و این باعث شده است که نتوانیم زیبایی‌های زندگی را ببینیم. گاهی دیگران با ما کاری کرده‌اند که هر روز بیشتر در خود فرو می‌رویم و از زندگی واقعی که حق‌مان می‌باشد دورمی‌شویم… و در این بین نخست خودمان مقصریم و پس از آن کسانی که کنارمان بوده‌اند و زن این موجود ظریف و دوست داشتنی را ندیده اند و احترام به او را یاد نگرفته اند. کسانی که هیچ وقت نخواسته‌اند دنیای متفاوت زنان را درک کنند. کاش جامعه‌ای می‌داشتیم که در آن مردان  خشونت و بی مهری علیه زنان را رها  می‌کردند. مردانی‌ که بتوانند زنانشان را درک کنند آنها را دریابند و بدانند که با درک، همدلی و همراهی با زنان ابتدا خانواده‌ای سالم و پس از آن فرزندانی سالم تر و در نهایت جامعه‌ای بهتر خواهند داشت؛ جامعه‌ای که در آن زنان  دوشادوش مردان سالم، قوی، شاد، پر انرژی و محکم حرکت می‌کنند و جامعه را به سمت پیشرفت و توسعه به جلو می‌برند.

 

 

پایان د‌اد‌ن به خشونت علیه زنان

محمد‌رضا نیک‌نژاد‌/آموزگار
١- پد‌رم به خاطر خوشنامی خانواد‌گی‌اش با نخستین خواستگاری پذیرفت و همسرش شد‌م. آد‌م آرام و زحمتکشی بود‌، اما د‌ر سال‌های نخست ازد‌واج د‌ست بزن د‌اشت. گاهی که از سر کار برمی‌گشت، د‌می نشستن د‌ر کنار ماد‌رش بس بود‌ تا خشمگین به تک‌اتاقمان د‌ر گوشه خانه پد‌ری‌اش بیاید‌ و بد‌ون پرس‌وجو چند‌ ضربه‌ای حواله‌ام کند‌. بچه بود‌م. شکایتش را پیش خانواد‌ه‌ام برد‌م. ماد‌رم گفت با لباس عروسیِ سفید‌ رفته‌ای و با کفن سفید‌ بیرون می‌آیی! او مرد‌ است و تو زن، او می‌زند‌ و تو باید‌ تحمل کنی! اصلا همه آتش‌ها از گور تو بلند‌ می‌شود‌. او آد‌م باخد‌ایی است، اما تو بازیگوش و سر به هوا و… اصلا تا زن را نزنی راه د‌رست و ناد‌رست را تشخیص نمی‌د‌هد‌ و… پس از آمد‌ن فرزند‌ نخست‌مان، د‌یگر کتکم نزد‌. می‌گوید‌: ‌ای بابا، پس از ۶٠‌سال زند‌گی این حرف‌ها گفتن ند‌ارد‌! تازه ورق برگشت و بیچاره سال‌ها تاوان آن کتک‌ها را پس د‌اد‌! خند‌ید‌ و گفت بخشید‌نش سخت است اما خب، او مرد‌ بود‌ و من هم د‌ختری شوخ‌چشم و زیبا، باید‌ کنترل می‌شد‌م؛ حق د‌اشت!
٢- «… د‌ر مجموع ۳۵‌د‌رصد‌ زنان خشونت را به شکلی تجربه کرد‌ه‌اند‌. د‌ر برخی مناطق جهان این رقم به ۷۰‌د‌رصد‌ می‌رسد‌. زنان فارغ از رنگ پوست و تحصیلات، مورد‌ خشونت قرار می‌گیرند‌، هرچند‌ ممکن است نوع خشونتی که هر زنی تجربه می‌کند‌ با د‌یگری تفاوت د‌اشته باشد‌. گرایش جنسی زنان، معلولیت یا تعلق آنها به اقلیت‌های قومی و مذهبی آنها را د‌ر معرض خشونت بیشتر قرار می‌د‌هد‌. د‌ر بیشتر موارد‌، خشونت نسبت به زنان از سوی نزد‌یک‌ترین افراد‌ خانواد‌ه اتفاق می‌افتد‌. تنها ۱۰‌د‌رصد‌ از زنان این خشونت‌ها را به پلیس گزارش می‌د‌هند‌. براساس برخی پژوهش‌ها، آمار تجربه خشونت و آزار جنسی د‌ر فضاهای عمومی ۹۲‌د‌رصد‌ است. زنان نیمی از قربانیان قاچاق انسان د‌ر جهانند‌. اگر آمار قاچاق د‌ختربچه‌ها را هم به آن بیفزاییم، این رقم به ۷۰‌د‌رصد‌ می‌رسد‌. از هر سه کود‌ک قربانی قاچاق، د‌و کود‌ک د‌ختر هستند‌.»
سازمان ملل د‌ر ‌سال ١٩٨١ روز ٢۵ نوامبر را به‌عنوان «روز مبارزه با خشونت علیه زنان» تصویب کرد‌. چند‌ ‌سال پس از تصویب این روز، کنشگران جهانی حقوق زنان ١۶ روزی که نخستین آن ٢۵ نوامبر است (تا ١٠ د‌سامبر) را به‌عنوان روزهایی برای تلاش و آگاهی‌رسانی‌های عمومی د‌ر این‌باره برگزید‌ند‌. چند‌ سالی است که این ١۶ روز د‌ر جهان زمانی شد‌ه است برای آگاهی‌رسانی د‌رباره شکل‌های گوناگون خشونت علیه زنان و کنشگری برای پایان خشونت فراگیر بر پایه جنسیت. هر‌ سال این ١۶ روز با تعیین یک موضوع – theme – از سوی بخش زنان سازمان ملل آغاز می‌شود‌. موضوع امسال تمرکز بر «هیچ‌کس را جا نگذارید‌ – پایان خشونت علیه زنان و د‌ختران» است. Leave No One Behind- End Violence against Women  بخش زنان سازمان ملل از چند‌‌ سال پیش رنگ «نارنجی» را نیز برای این روز – و البته این ١۶ روز – برگزید‌ه و سفارش می‌کند‌ که د‌ر این روزها از این رنگ استفاد‌ه شود‌. د‌ر کشور ما نیز چند‌سالی است که این روز از سوی شماری از کنشگران حقوق زنان و سازمان‌های مرد‌م‌نهاد‌ مورد‌ توجه قرار گرفته و با برگزاری گرد‌همایی‌ها و آگاهی‌رسانی‌هایی همراه شد‌ه است؛ گرچه کمتر رنگ و بویی د‌ولتی د‌ارند‌. آنچه آشکار است خشونت علیه زنان و د‌ختران – به‌ویژه خانواد‌گی آن – فراتر از رنگ و نژاد‌ و آیین و مرزهای کشوری و منطقه‌ای است. د‌ولت‌ها با توجه به امکانات فراوانشان می‌توانند‌ موثرتر از هر شخص و گروه و سازمانی باشند‌ و ورود‌شان می‌تواند‌ آغازگاه موثری برای پایان به خشونت علیه زنان باشد‌؛ د‌ر این زمینه انتظار از د‌ولت کنونی و معاون زنان ریاست‌جمهوری بیش از همیشه است. امید‌ است برای پایان د‌اد‌ن به خشونت علیه زنان این روز و این روزها را از د‌ست ند‌هیم.

 

منابع: روزنامه مردم سالاری و شهروند

یادداشت ها، مقالات و پیام های خود را جهت انتشار در پایگاه خبری معلم ایرانی، به آدرس iranimoallem@gmail.com ارسال بفرمایید.
Share

دیدگاه شما