یادداشت



کدخبر : 20669


به دولت دوازدهم امیدوار باشیم یا نباشیم؟



این که وقتی به گروهی از مردم ستمی شده، جمع شوند و بروند روبه‌روی مجلس و از نمایندگان مجلس بخواهند به داد آنان برسند، یکی از کنش‌های معمول نظام‌های دموکراتیک جهان است. تا زمانی هم که گردهمایی از چارچوب کنش‌های خشونت پرهیزانه بیرون نرفته و به خرابکاری یا ویرانگری تبدیل نشده است، به گمان من […]



دوشنبه ۲۲ آبان ۱۳۹۶ - ۱:۵۶ --
تعداد بازدید: 165 بازدید

این که وقتی به گروهی از مردم ستمی شده، جمع شوند و بروند روبه‌روی مجلس و از نمایندگان مجلس بخواهند به داد آنان برسند، یکی از کنش‌های معمول نظام‌های دموکراتیک جهان است. تا زمانی هم که گردهمایی از چارچوب کنش‌های خشونت پرهیزانه بیرون نرفته و به خرابکاری یا ویرانگری تبدیل نشده است، به گمان من خرد سیاسی زمانه نوین، اجازه برخورد امنیتی با آن نمی‌دهد. کار نمایندگان مجلس، یکی همین است که به درد دل‌های مردم گوش دهند و برای حل گرفتاری‌ها و دشواری‌های زندگی آنان بکوشند و چه جایی بهتر از خود مجلس که مردم بتوانند حرفشان را بزنند و نمایندگان هم بتوانند مستقیم و بی‌هیچ میانجی حرف مردم را بشنوند و این همان منطقی است که هم‌اکنون سال‌هاست بخش بزرگی از جامعه مدنی ایران بر آن پای می‌فشارد و خواستار این است که با چنین گردهمایی‌های اعتراضی مدنی، برخورد امنیتی نشود و خوشبختانه به تازگی همین درخواست و رویکرد از زبان برخی فرادستان سیاسی هم شنیده می‌شود. برای نمونه چند روز پیش محمدحسین مقیمی، استاندار تهران گفت: «تجمعات مردمی مقابل مجلس ابعاد امنیتی ندارد و مردم هربار که مشکلی دارند، به راحتی مقابل مجلس جمع می‌شوند، حرفشان را به گوش نمایندگان می‌رسانند و محل را ترک می‌کنند و ما هیچ‌گاه از ناحیه این نوع تجمعات مردمی با مشکلات و چالش امنیتی روبه‌رو نبودیم.» البته گویا ایشان بیشتر به دولت یازدهم نظر دارند و درباره ۴‌سال این دولت، چنین می‌گویند. بی‌آن‌که بخواهم وارد خیلی جزییات شوم و درستی یا نادرستی ریز این ادعا را بررسی کنم، می‌توانم بگویم که در این زمینه روی هم‌رفته برخورد دولت یازدهم با برخورد دولت‌های نهم و دهم فرق داشت. گرچه اگر پای سخن برخی کنشگران مدنی این سال‌ها بنشینیم، حرف‌ها و بحث‌های فراوانی دارند اما بعید می‌دانم بتوان درستی این ادعای برخورد به‌طور نسبی متفاوت را سراسر به چالش گرفت و آن را نادرست دانست.
اما نگرانی این است که رفتار دولت دوازدهم، در ادامه دولت یازدهم نباشد. این روزها، از زبان مردم بسیار و از زبان برخی کنشگران مدنی و سیاسی کمتر شنیده می‌شود که دولت دوازدهم چون دیگر به رأی مردم نیازی ندارد، ضرورتی هم نمی‌بیند که در چارچوب بهسازی‌ها [اصلاحات] دولت یازدهم حرکت کند و برای آنها به نوعی متحمل هزینه شود. پس راه بی‌دردسر این است که درجا بزند یا حتی به گذشته برگردد. این نگارنده به راستی نمی‌داند که این سخنان، تا چه اندازه درست است اما با توجه به ساختار سیاسی- انتخاباتی ایران و این‌که حزب نقش محوری در آن ندارد، این نگرانی را تا اندازه‌ای جدی می‌داند و امیدوار است فرادستان دولت دوازدهم، کار و کنش خود را با بینش و رویکردی بلندمدت بنگرند و ضمن تأکید بر بهسازی‌های گذشته خود، بر گستردگی و ژرفای آنها بیفزایند. مردم و جامعه مدنی ما، گویا هنوز پاسخ قطعی به این پرسش نداده است که به دولت دوازدهم، امیدوار باشیم یا نباشیم؟ 

 

شهروند

یادداشت ها، مقالات و پیام های خود را جهت انتشار در پایگاه خبری معلم ایرانی، به آدرس iranimoallem@gmail.com ارسال بفرمایید.
Share

دیدگاه شما