یادداشت



کدخبر : 16361


بحران نیروی انسانی در آموزش‌و‌پرورش



به نظر می‌رسد که آموزش‌و‌پرورش ما تکلیفش با نیروی انسانی و تعریف و شمار آن و روش تامین آن روشن نیست و همین است که هرازگاهی، هر مسوولی، سخنی می‌گوید و راهکاری پیشنهاد می‌دهد. در حالی که هنوز به نیروهای انسانی زیادی نیار دارند، اما از ضرورت کاهش نیروی انسانی سخن می‌گویند.



دوشنبه ۱۹ تیر ۱۳۹۶ - ۱۱:۳۰ --
تعداد بازدید: 723 بازدید

کسانی که رخدادهای گستره آموزش‌و‌پرورش را دنبال می‌کنند گهگاه به خبرها و سخنانی می‌رسند که به راستی سازگار کردن آنها، بسیار دشوار است. یکی از موضوعاتی که چندین سال است خبرهای ناهمساز از آن به گوش می‌رسد بحث نیروی انسانی آموزش‌و‌پرورش است. دو سال پیش علی‌اصغر فانی وزیر وقت آموزش‌و‌پرورش از زیادی بودن نیروی انسانی در آموزش‌و‌پرورش گفت: «معتقدیم که تعداد نیروی انسانی آموزش‌و‌پرورش باید در حدود ۷۵۰ هزار نفر ثابت نگه داشته شود. نباید نیروی انسانی جدیدی وارد آموزش‌و‌پرورش شود. مشکلات معیشت فرهنگیان حل نمی‌شود مگر با کاهش نیروی انسانی آموزش‌و‌پرورش. امیدواریم تدبیر دولت یازدهم در ایجاد امید بین دانش‌آموزان و همکاران فرهنگی راهگشای تحقق در عدالت آموزشی شود.» هم‌اکنون با گذشت تنها دو سال، پیاپی از بحران نیروی انسانی در آموزش‌و‌پرورش سخن می‌رود و این که برای تامین نیروی این نهاد باید به فکر چاره بود. برای نمونه چند روز پیش، اسفندیار چهاربند رییس مرکز برنامه‌ریزی منابع انسانی و فناوری اطلاعات، تامین معلم برای کلاس‌های درس را اصلی‌ترین اولویت آموزش وپرورش دانست و از پیش‌بینی کمبود نیروی انسانی به واسطه بازنشستگی تعداد زیادی از نیروهای شاغل درآینده خبرداد. از سویی دیگر اسدالله‌ عباسی، عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی در مورد وضعیت تامین نیروی انسانی در آموزش‌و‌پرورش برای سال‌های آینده گفت: «تا سال۱۴۰۰ نیاز به تامین نیروی انسانی زیادی داریم که میزان آن نزدیک به ۶۰۰ هزار معلم برآورد شده است.» وی در ادامه گفته: «با توجه به حجم وسیع نیاز به نیروی انسانی باید سیاستی برای رفع این مشکل به کار گرفته شود که از جمله این سیاست‌ها می‌توان به به کارگیری‌ آموزش‌دهندگان و نیروهای حق‌التدریسی اشاره کرد.» همه بحث به گمانم به همین نیروهای حق‌التدریسی برمی‌گردد و سیاستی در آموزش‌و‌پرورش که به دنبال کاستن چشمگیر نیروهای رسمی و کوچک‌سازی هر چه بیشتر آموزش‌و‌پرورش دولتی رایگان است.
با کنار هم گذاشتن خبرهای گوناگون آموزش‌و‌پرورش در این زمینه، می‌توان پی برد که ایده‌آل و هدف فرادستان آموزش‌و‌پرورش کشور، هر چه بیشتر پولی کردن آموزش است. هم‌اکنون حدود ۱۲ درصد از آموزش‌و‌پرورش ما را مدرسه‌های غیردولتی تشکیل می‌دهند که بخش بزرگی از نیروهای آن، از آموزش‌و‌پرورش حقوق دریافت نمی‌کنند. علی‌اصغر فانی که از ۲۵ درصد نیروی اضافی سخن می‌گفت گویا مد نظرش این بود که این ۱۲ درصد باید به چیزی حدود ۳۰ درصد برسد تا بتوان شمار یک میلیونی آموزگاران آموزش‌و‌پرورش را به ۷۵۰ هزار نفر رساند. کسانی هم که از بهره‌گیری از نیروهای حق‌التدریس سخن می‌گویند، هدفشان کاستن از آموزگاران رسمی است که در نهایت به کوچک‌سازی آموزش‌و‌پرورش دولتی رایگان می‌انجامد. اما نکته مهم این است که تجربه کشورهای کامیاب و پیشرو در آموزش‌و‌پرورش، این روش‌ها و رویکردها را تایید نمی‌کند. یعنی راه بهسازی آموزش‌و‌پرورش و دستیابی به آموزش‌و‌پرورش کیفی فراگیر، از رهگذر پولی‌سازی آموزش و کاستن از نیروهای رسمی نمی‌گذرد. درخور درنگ تاکیدی است که به درستی بسیاری از فرادستان آموزشی کشور به وجود یک تربیت معلم نیرومند نیاز دارند. اما پرسش این است که چگونه از یک‌سو در اندیشیدن کاستن نیروهای رسمی آموزش‌و‌پرورش هستیم و از سوی دیگر وجود یک نهاد تربیت معلم نیرومند را برای بهسازی آموزش‌و‌پرورش بایسته می‌دانیم؟
همچنین باید توجه داشت وقتی سخن از نیروی انسانی در آموزش‌و‌پرورش می‌شود، بحث تنها بر سر آموزگاران نیست. می‌توان پرسید که آیا هم‌اکنون مدرسه‌های ما کتابخانه و کتابدار دارند؟ پاسخ این است که در برخی از مدرسه‌های دولتی، شاید اتاقی پیدا شود که شماری کتاب در آن ریخته شده باشد اما کتابدار ندارند. آیا آموزش و مدرسه کیفی دولتی که می‌تواند ما را در رسیدن به آرمان عدالت نزدیک کند، کتابدار نمی‌خواهد؟! آیا مدرسه‌های ما هوشمند هستند؟ پاسخ این است که در دولت دهم و در زمان وزارت حاجی بابایی در تعدادی از مدرسه‌ها، اتاقی را تر و تمیز کردند و رایانه‌ای در آن گذاشتند و ناگهان مدرسه به این طریق، شد مدرسه هوشمند! آیا مدرسه هوشمند، مسوول رایانه نمی‌خواهد؟ پاسخ این است که اگر به راستی هوشمند باشد، باید داشته باشد. آیا مدرسه‌های ما، مسوول بهداشت و سلامت دانش‌آموزان دارند؟ پاسخ این است که ندارند. بنابراین به نظر می‌رسد که آموزش‌و‌پرورش ما تکلیفش با نیروی انسانی و تعریف و شمار آن و روش تامین آن روشن نیست و همین است که هرازگاهی، هر مسوولی، سخنی می‌گوید و راهکاری پیشنهاد می‌دهد. در حالی که هنوز به نیروهای انسانی زیادی نیار دارند، اما از ضرورت کاهش نیروی انسانی سخن می‌گویند.

 

جهان صنعت

یادداشت ها، مقالات و پیام های خود را جهت انتشار در پایگاه خبری معلم ایرانی، به آدرس iranimoallem@gmail.com ارسال بفرمایید.
Share

نظرات بازدید کنندگان

  1. ناشناس گفت:

    در اموزش و پرورش ما هدف هرچه باشد اموزش نیست،اموزشی هم که الان وجود دارد نوعی از سرواکنی است که داد مردم در نیاد ،در کجای دنیا نرم کلاسها سی نفر‌ به بالا است ؟؟؟؟؟؟ در اموزش و پرورش ما روش جذب نیرو از دانشگاه فرهنگیان با تمام خوبی هایی که دارد اما هزینه های هنگفتی را به بار می اورد ،بهتر است جلوی این هزینه های هنگفت گرفته شود و بجای چهار سال تربیت معلم ،از کسانی که دارای مدرک هستند گزینش و دوره یکساله برگزار کنند که هزینه ها کمتر شود و افرادی مثل سربازمعلمان ،حق التدریسی ها هم که وارد این حیطه شده اند به طور مستمر استفاده شود ،ولی واقعا عجیب است زمانی که اموزش و پرورش به نیرو احتیاج دارد سرباز معلم و حق التدریس جذب میکند اما به محض اینکه پای استخدام این افراد پبش می اید هزار طور بهانه تراشی میکنند که مثلا این افراد کارایی ندارند ،اخه اگر این افراد به درد معلمی نمیخورند چرا از همان اول جذب میشوند،که اکثر این افراد فارغ التحصیل بهترین دانشگاه های کشور هستند. خداوند همه ی مسببین این بی عدالتی ها را به‌راه‌ راست هدایت کند.

  2. ناشناس گفت:

    با سلام،من خودم دبیر شیمی هستم ، مشکل آموزش و پرورش کمبود نیرو نیست بلکه ساماندهی نیرو است الان نصف نیروهای آ و پ در مدارس فعالند بقیه یا در ادارات یا مراکز وا بسته هستند که خیلی از این نیروهای برای فرار از کلاس رفتن به ادارات و مراکز وابسته سرازیر شدن مگه برای انجام کارهای اداری حدود ۵۰۰۰۰۰۰ نیروی فعال در مدارس چقدر نیروی ستادی لازم است و جالبتر اینکه این نیروهای ستادی و ادارات در دریافت ها نسبت به معلمان مدارس تقدم دارند مثلا به جای پرداخت حق التدریس معلمان اضافه کار این نیروهای را میدهند پس مشکل از کمبود نیرو نیست بلکه سازماندهی نیروها به خوبی انجام نشده است .

  3. داریوش گفت:

    با عرض سلام و خسته نباشید خدمت جامعه اموزشی ایران
    لطفا برای کمبود نیروی انسانی فقط نظر مسئولان به مراکز اموزشتربیت معلم نباشد چرا ک نیروهای متعهد و کارامد دیگری همچون سرباز معلمان وجود دارد بطوری ک اموزش و پرورش در ابتدا با جدیت پیگیر محسنات انان شده وبرمیگذیند و ولی بعد از دوسال هیچ گونه تعهدی را برای بکار گیری این عزیزان ندارد

دیدگاه شما