کد خبر : 27904
تاریخ انتشار : پنج شنبه ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۷ - ۱۷:۱۲
81 بازدید بازدید

مهدي بهلولي ؛

امتناع بهسازی در آموزش و پرورش؟

امتناع بهسازی در آموزش و پرورش؟

در یـک گـزاره کــلی می‌توان گفت که ما در آموزش و پرورش به دنبال بهسازی هستیم؛ یعنی می‌خواهیم از وضعیتی که در آن هستیم به وضعیتی بهتر برسیم. بنابراین باید به پژوهش و آسیب‌شناسی بپردازیم و با توجه به کار پژوهشی، راهکارهایی ارایه دهیم و آن را به اجرا درآوریم. اما دشواری کار اینجاست که

در یـک گـزاره کــلی می‌توان گفت که ما در آموزش و پرورش به دنبال بهسازی هستیم؛ یعنی می‌خواهیم از وضعیتی که در آن هستیم به وضعیتی بهتر برسیم. بنابراین باید به پژوهش و آسیب‌شناسی بپردازیم و با توجه به کار پژوهشی، راهکارهایی ارایه دهیم و آن را به اجرا درآوریم. اما دشواری کار اینجاست که یا پژوهشی جدی انجام نمی‌گیرد یا اگر هم انجام می‌گیرد جدی گرفته نمی‌شود. در آموزش و پرورش سه نهاد پژوهشی داریم: سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی، پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش و موزه تاریخ تعلیم و تربیت. این سه نهاد پژوهشی در سال ٩۶، روی هم رفته بیش از ٩٠ میلیارد تومان بودجه دریافت کرده‌اند اما در فضای همگانی، نشان چندانی از کارهای پژوهشی انجام شده آنها نیست. یکی از فرادستان کنونی آموزش و پرورش می‌گفت ٩٠ میلیارد تومان بودجه این نهادها، صرف حقوق کارکنان آنها می‌شود. با میانگین حقوق ۵ میلیون تومان در ماه، می‌توان نتیجه گرفت که در آموزش و پرورش چیزی حدود هزار تا هزار و ۵٠٠ نفر مشغول کار پژوهشی‌اند. با این وجود مثلا وقتی حمیدرضا حاجی بابایی، وزیر آموزش و پرورش دولت دهم، به یکباره ٧٠ درصد بار تحولی سند ملی آموزش و پرورش را حذف می‌کند، هیچ صدای اعتراض و انتقادی از این همه پژوهشگر برنمی خیزد! و وقتی هم می‌خواهد ٣٠ درصد به جا مانده را اجرا کند کاملا دلخواهانه می‌رود سراغ دگرگونی صوری در سال‌های آموزش و نظام ٣-٣-۶ را پیاده می‌کند، که در مطالعات سند، کمترین اهمیت را داشته است؛ و باز هم صدای اعتراض «پژوهشگران» آموزش و پرورش بلند نمی‌شود.

پس آیا در این صورت می‌توان از امتناع بهسازی آموزش و پرورش سخن گفت؟ یعنی آیا می‌توان گفت که با این شرایط، اصولا امکان بهسازی در آموزش و پرورش وجود ندارد؟ اجازه بدهید صورت مساله را دوباره بازنویسی کنم. در آموزش و پرورش یا از اساس پژوهشی انجام نمی‌گیرد یا اگر می‌گیرد جدی گرفته نمی‌شود و به قانون تبدیل نمی‌شود، یا اگر به قانون تبدیل شد هیچ‌گونه تضمیمی در اجرای درست آن، یا حتی اصولا اجرای آن، وجود ندارد. اما بنیاد بهسازی، پژوهش است و پس از آن تصویب قانون بر اساس پژوهش و در نهایت اجرای درست آن. این فرآیند در آموزش و پرورش ما، از اساس امکان رخ دادن ندارد یا احتمالش خیلی کم است. این نگارنده البته می‌داند این صورت بندی، یک مدل‌سازی ساده از واقعیت پیچیده آموزش و پرورش ما است اما آن را خالی از حقیقت هم نمی‌داند و با توجه به آنچه سال‌هاست در آموزش و پرورش ما می‌گذرد آن را پرسشی درخور درنگ و اندیشه می‌بیند.

این یادداشت کوتاه با محوریت پرسش فلسفی «امتناع بهسازی در آموزش و پرورش؟» را به یاد زنده‌یاد ابوالحسن خانعلی، دانش‌آموخته فلسفه نوشتم که در ١٢ اردیبهشت سال ١٣۴٠ در اعتراض‌های صنفی فرهنگیان، با گلوله ناصر شهرستانی، فرمانده وقت کلانتری میدان بهارستان جان باخت؛ یادش گرامی باد.

اعتماد

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین خبرها

یادداشت

کاکتوسکده هنرستان کشاورزی جنت رشت تابناك وب تابناك وب تابناك وب تابناك وب تابناك وب