کد خبر : 24707
تاریخ انتشار : پنج شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۶ - ۶:۰۴
713 بازدید بازدید

اما و اگرها‌ی حذف آزمون‌های ورودی مدارس

اما و اگرها‌ی حذف آزمون‌های ورودی مدارس

عملکرد و کارآمدی نظام‌های آموزشی ایران – آموزش عمومی‌و عالی – تا چه اندازه  از مطلوبیت برخوردار است؟ تا چه اندازه این آموزش‌ها با رشد توانایی‌ها و مهارت‌های فردی یادگیرندگان، درتوسعه  اجتماعی‌، اقتصادی و سیاسی کشور نقش داشته اند؟ آیا این نظام‌ها توانسته‌اند هم پای تحولات  نوین جهانی، در عرصه ‌ آموزش  و فناوری، تغییرات

عملکرد و کارآمدی نظام‌های آموزشی ایران – آموزش عمومی‌و عالی – تا چه اندازه  از مطلوبیت برخوردار است؟ تا چه اندازه این آموزش‌ها با رشد توانایی‌ها و مهارت‌های فردی یادگیرندگان، درتوسعه  اجتماعی‌، اقتصادی و سیاسی کشور نقش داشته اند؟ آیا این نظام‌ها توانسته‌اند هم پای تحولات  نوین جهانی، در عرصه ‌ آموزش  و فناوری، تغییرات لازم وملزوم را در خود ایجاد کنند؟ پاسخ به این قبیل سوال‌ها نیاز به ارزشیابی  فعالیت‌ها و اقدامات آموزشی و کارایی آن‌ها دارد. به عبارت دیگر ارزشیابی  پاسخی خواهد بود که با میزان سبک و سنگین کردن آن، تصمیم‌گیران و مسئولانِ  برنامه‌های آموزشی می‌توانند به چگونگی عملکرد خود پی ببرند و برای بهبود، ارتقای کیفیت و مراقبت از داشته‌های  قبلی برنامه ریزی نمایند. بنابراین چارچوب ارزشیابی امکانی  است که در صورت عدم وجود، فعالیت‌های آموزشی را صرفا اقدامی‌کلیشه‌ای در راستای وظایف و تعهدات دولت‌ها خواهد نمود که قابل بررسی و واکاوی در میزان موفقیت هم نیستند. با ارزشیابی می‌توان نیازهای آموزشی را بر‌اساس حقایق نظام‌های درسی و مدرسه‌ای شناسایی نمود، برای آن‌ها هدف گذاری کرد و برنامه‌های آموزشی مطلوب تدوین نمود. نتیجتا با چنین ساز و کاری هر نظام آموزشی می‌تواند اثر بخشی وکارایی خود را افزایش دهد. یکی از مهم ترین و پیچیده‌ترین  زیرنظام‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی  هر کشوری، نظام آموزشی است که از نظر صلاحیت‌های حرفه‌ای نیروی انسانی، شایستگی فرایندها و کارآمدی پیامدها از بالاترین حساسیت و اهمیت  برخوردار است. در این نظام تعداد قابل توجهی در سه بخش یادگیرندگان (دانش آموزان و دانشجو)،یاددهند‌‌گان(معلم و مربی) و مجریان خدمات پشتیبانی و حمایتی(سیاستگذاران،کارشناسان و…) به طور مستقیم وغیر‌مستقیم در فعالیت‌های فرایند یاددهی – یادگیری سهیم هستند.
فرایندی که بی‌اغراق باید پذیرفت مبنای توسعه هر کشوری است و سرمایه‌گذاری درآن بازده‌ مثبت محسوب می‌شود. باتوجه به این وسعت عملکردی و اجرایی فعالیت‌های نظام آموزشی، ارزشیابی  فرایندها و خدمات این نظام و صدالبته عملکرد نیروی انسانی می‌تواند تاثیرسازنده و  خوبی در برقراری کیفیت و ارتقای آن داشته باشد.ذکر این نکته  در اینجا لازم است که ارزشیابی با اندازه گیری تفاوت دارد.اندازه گیری روشی است که درآن  اعداد به عملکرد افراد یا واحد‌ها نسبت داده می‌شود.
اما در ارزشیابی اطلاعات و داده‌هایی مدنظر است که به شکلی  توصیفی و کیفی، سنجش را برای هدف‌ها و برنامه‌های نظام آموزشی ( ویا هر هدف دیگری) ممکن سازد. در حقیقت جست و جویی نظم یافته  است که می‌تواند شامل پژوهش، ارزیابی، توسعه، بهبود و اشاعه شود. اما درنظام آموزشی ایران تا چه اندازه به ارزشیابی صحیح و علمی‌ و درخور نتیجه اهمیت داده شده است؟ دانش آموزان را به بهانه ارزشیابی توصیفی فارغ التحصیل دوره ابتدایی می‌کنیم بی آنکه  خودش بداند سواد خواندن و نوشتن و درک مهارت‌های زندگی را به دست آورده یا نه. باهمان سبک و مسیر، نوجوان وارد دوره دیگری از تحصیل به نام متوسطه می‌شود و تنها تفاوتش  این می‌شود که   ارزشیابی با مقیاس عددی و کمی‌است و وی برای رفتن به مدارس برتر و موفق شدن در کنکور ورودی دانشگا‌ها، با تست زدن و حفظ کردن و رقابت‌های ناسالم آشنا می‌شود. فقط همین و‌گرنه اینجا هم خبری از شادی، نشاط ، مهارت ورزی و ارزشیابی صحیح یادگیری نیست. چه فرقی می‌کند دانش‌آموزِ  چه نوع مدرسه ای باشی – دولتی، غیر دولتی، نمونه دولتی،تیزهوشان و…- در نظام آموزشی کشور جایی برای تربیت نوجوان خلاق ِ نوآورِ کاربلدِ علم آشنا وجود ندارد‌. جایی هم برای ارزشیابی داشته‌ها ونداشته‌ها وجود ندارد. سیستم کنونی تنها هنری که به دانش‌آموزان می‌بخشد چگونه موفق شدن در انواع و اقسام  آزمون‌هاست. آن هم نه از روش‌های علمی‌و فهمی‌بلکه با شیوه و سیاق تست زدن  در زمان کمتر.  دانش‌آموز حفظ می‌کند که با دیدن چند نشانه در یک سوال، از کدام فرمول و روش، گزینه پاسخ را انتخاب کند‌. دانش‌آموزان را برای ورود به مدرسه نمونه و تیزهوشان،  برای ورود به دانشگاه با رشته‌های پرطرفدار، برای شرکت در انواع آزمون‌های ماهانه وهفتگی وروزانه آموزش می‌دهیم. درصد قبولی در امتحانات نهایی(آن هم امتحاناتی که هرچنداز گاهی قبل از برگزاری لو می‌رود) و هماهنگ کشوری و قبولی در مدارس خاص و دانشگا‌ه‌ها را هدف  مدارس، برای برتری و کیفیت نشان کرده‌ایم و حال که تا گلوگاه در این سیستم پر اشتباه درگیر شده‌ایم‌، حذف همه آن مدینه فاضله‌ها را دستور کار قرار داده‌ایم‌. به گمان برخی در این دوران پرتنشی که آموزش و پرورش درگیر آن است این حذف نمی‌تواند از مسایل و مشکلات گره گشایی نماید و برخی هم معتقدند باید کار را برای تحول شروع کرد حتی اگر با حذف آزمون‌های ورودی مدارس خاص همراه باشد. فراموش نشود که :ارزشیابی درستی انجام نمی‌شود، آموزش با یادگیری مادامی‌همراه نیست، مهارت‌های زندگی کمابیش مدنظر است، اردوهای تربیتی که می‌تواند غنی از تجربه سازی باشد با خطراتی همراه است،معلمان دغدغه‌هایی دارند،دانش آموزان آزادی فکری و استقلال دانشی را جویا هستند، مدارس نشاط و شادابی را به ارمغان نمی‌آورند، آسیب‌های اجتماعی یکی از نگرانی هست و…چقدر کار برای سرو سامان دادن این نظام آموزشی باید انجام بگیرد . حذف آزمون‌های ورودی مدارس و شناسایی استعدادها و مهارت‌ها با روش‌های برتر و نوین  – که در کشورهای توسعه یافته  نتیجه بخشی آنها را تجربه کرده اند-  رخداد خوشایندی را برای سیستم کنونی آموزش رقم خواهدزد…هرچند که کار برای تحول و تغییر زیاد است…

 

مردم سالاری

برچسب ها :

ناموجود
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.

آخرین خبرها

یادداشت

کاکتوسکده هنرستان کشاورزی جنت رشت تابناك وب تابناك وب تابناك وب تابناك وب تابناك وب