یادداشت



کدخبر : 18952


افزایش حقوق فرهنگیان بدون رتبه بندی



تجربه های جهانی بسیاری نشان می دهند که در آموزش و پرورش باید بیش از رقابت بر همکاری تاکید کرد. افزایش حقوق فرهنگیان، حق آنان است و یکی از بنیادی ترین پایه های بهسازی آموزش و پرورش به شمار می آید و نباید برای تحقق این امر، به نمره گرایی، کارهای صوری، مدرک گرایی و رقابت دامن بزنیم. در بهسازی و اصلاح باید بیش از انگیزه های بیرونی بر انگیزه های درونی تاکید کرد.



چهارشنبه ۵ مهر ۱۳۹۶ - ۵:۵۷ --
تعداد بازدید: 1,852 بازدید

در دولت یازدهم و در زمان مدیریت علی اصغر فانی بر وزارت خانه آموزش و پرورش،مرحله نخست رتبه بندی معلمان اجرا شد و به طور میانگین چیزی حدود دویست هزار تومان به درصد بالایی از فرهنگیان افزوده گردید. انتظار این بود که این روند ادامه یابد و به بهبودی نسبی وضع معیشت فرهنگیان بینجامد که متاسفانه ادامه نیافت. چندی پیش و در مراسم معارفه محمد بطحایی وزیر آموزش و پرورش،اسحاق جهانگیری معاون اول ریاست جمهوری، این جمله ناامیدکننده را گفتند: “من اهل حساب و کتاب هستم اما با این وجود نمی دانستم اجرای مرحله اول رتبه بندی،چنین بودجه بالایی نیاز دارد و در هیات دولت به آن رای دادم!” اگر این جمله را در کنار تاخیر کم سابقه پرداخت حق التدریس فرهنگیان،و همچنین برخی نشانه های دیگر بگذاریم روشن می شود که دولت دوازدهم گویا در سنجش با دولت یازدهم،انگیزه کمتری برای بهبود وضع اقتصاد آموزش و پرورش و به ویژه دشواری های معیشتی فرهنگیان دارد. هم اکنون دولت چیزی حدود ۱۰۰۰ میلیارد تومان به فرهنگیان بدهکار است و به راستی روشن نیست که چه زمانی قصد دارد آن را بپردازد. چند روز پیش وزیر آموزش و پرورش سخن از این کرد که دولت درصدد است تا یکی دو سال آینده،طلب های خودش را با فرهنگیان، تسویه نماید که گمان نمی رود سخن خوشحال کننده ای برای فرهنگیان باشد.

اما آنچه هم اکنون،بیش از هر چیز دیگری از آن سخن گفته می شود و به عنوان راهکار بهبود وضعیت معیشتی معلمان قلمداد می گردد اجرای مرحله دوم رتبه بندی معلمان است. بنیاد رتبه بندی معلمان بر “پرداخت امتیازی حقوق”[merit pay] استوار است. در این طرح و طرح هایی همچون این، کسی که امتیاز بیشتری دارد حقوق بیشتری می گیرد. در سطح حرف،سخن درستی به نظر می رسد اما در عمل، بیشتر به مدرک گرایی،دامن زدن به رقابت های مخرب،کمی کردن هر چه بیشتر آموزش و پرورش، و پیامدهای دیگری می انجامد که مورد مطلوب یک آموزش و پرورش کیفی نیست. هم اکنون منتقدان آموزشی بزرگی هستند که با این برنامه و برنامه های “رقابت- بنیاد” در آموزش و پرورش مخالفند و بر این باورند که راه بهسازی آموزش و پرورش دامن زدن به رقابت نیست. در ایران کنونی ما، مساله این است که حقوق فرهنگیان،فراخور یک زندگی آبرومندانه نمی باشد و باید با افزایش سهم آموزش و پرورش از تولید ناخالص داخلی و بودجه عمومی کشور،آن را افزایش داد. اما گویا چیزی که در ذهن مسئولان می گذرد این است که با پدیدآوردن یک فضای رقابتی در میان آموزگاران و مدرسه ها،افزایشی نسبی در حقوق فرهنگیان پدید آورند. اما آنچه از این رهگذر به دست خواهد آمد احتمالا بهسازی آموزش و پرورش نخواهد بود. تجربه های جهانی بسیاری نشان می دهند که در آموزش و پرورش باید بیش از رقابت بر همکاری تاکید کرد. افزایش حقوق فرهنگیان، حق آنان است و یکی از بنیادی ترین پایه های بهسازی آموزش و پرورش به شمار می آید و نباید برای تحقق این امر، به نمره گرایی، کارهای صوری، مدرک گرایی و رقابت دامن بزنیم. در بهسازی و اصلاح باید بیش از انگیزه های بیرونی بر انگیزه های درونی تاکید کرد.

 

روزنامه آرمان

یادداشت ها، مقالات و پیام های خود را جهت انتشار در پایگاه خبری معلم ایرانی، به آدرس iranimoallem@gmail.com ارسال بفرمایید.
Share

دیدگاه شما